تاثیر نسبت‌های اختلاط و نسبت آب به سیمان بر مقاومت بتن

اگر مصالح مناسب و رضایت‌بخش به منظور تولید بتنی با کارآیی مورد نیاز باهم ترکیب و بتن تحت شرایط عمل‌آوری مناسب نگهداری شود، مقاومت بتن سخت شده در سن معین عمدتاً تابعی از نسبت آب به سیمان مخلوط خواهد بود. منحنی واقعی تغییرات مقاومت‌‌ برحسب نسبت آب به سیمان بستگی به خواص هرکدام از اجزای تشکیل‌دهنده، نسبت‌های اختلاط اجزاء، روش‌های مخلوط کردن و جا دادن بتن و روش‌های عمل‌آوری خواهد داشت.

نسبت‌های اختلاط اجزای تشکیل‌دهنده بتن به روش‌های مختلفی مشخص می‌گردد. بتن آماده، معمولا ً براساس مقدار سیمان موجود در یک متر مکعب بتن (برحسب کیلوگرم در متر معکب) و میزان اسلامپ، سفارش داده می‌شود. دربرخی مواردنسبت‌های اختلاط براساس نسبت‌های وزنی یا حجمی‌اجزاء مانند ۴ : ۲ : ۱ مشخص می‌شود، که به معنای یک قسمت سیمان به دو قسمت سنگدانۀ ریز و چهار قسمت سنگدانۀ درشت می‌باشد. در موارد دیگر درخواست براساس یک مقاومت مشخص در سن معین و اسلامپ مورد نیاز صورت می‌گیرد.

بدون در نظر گرفتن هر یک از این روش‌ها، مهمترین اصل برای حصول مقاومت کافی، استفاده از یک مخلوط بتنی با کارآیی خوب و یک نسبت آب به سیمان حتی‌الامکان با کمترین مقدار مکن می‌باشد. بتنی که نسبت آب به سیمان آن مشخص نشده، ممکن است محدودۀ وسیعی از مقاومت‌ها را شامل شود. یک مخلوط بتنی با نسبت‌های وزنی ۴ : ۲ : ۱ ممکن است بسته به مقدار آب اضافه شده به مخلوط دارای مقاومت نسبتاً خوب یا ضعیف باشد. برای دستیابی به مقاومت مطلوب ضرورت دارد که مقدار آب به همراه نسبت‌های مصالح خشک مشخص گردد.

رابطۀ مقاومت فشاری و نسبت آب به سیمان برای بتن دارای حباب هوا و ساخته شده با سیمان‌های پرتلند نوع I و III در سنین ۱، ۳، ۲۸ روزه در شکل زیر ارائه شده است. ضمناً جهت در نظر گرفتن تغییرات در مصالح و روش‌های ازمایش در هر مورد به جای یک منحنی منفرد، نواری از مقادیر ارائه شده است.

روابط بین سن و مقاومت فشاری برای بتن با حباب هوا ( بتن با مقدار هوای عمدی در محدودۀ توصیه شده و حداکثر اندازۀ سنگدانه برابر با mm50 یا کمتر) ساخته شده با سیمان‌های پُرتلند نوع I و III(1) . این روابط تقریبی هستند و باید فقط به عنوان راهنما به جای اطلاعات مربوط به مصالح موجود در کارگاه استفاده شوند.
روابط بین سن و مقاومت فشاری برای بتن با حباب هوا ( بتن با مقدار هوای عمدی در محدودۀ توصیه شده و حداکثر اندازۀ سنگدانه برابر با mm50 یا کمتر) ساخته شده با سیمان‌های پُرتلند نوع I و III(1) . این روابط تقریبی هستند و باید فقط به عنوان راهنما به جای اطلاعات مربوط به مصالح موجود در کارگاه استفاده شوند.

البته برای یک کار مشخص با مصالح و روش‌های یکسان معمولاً یک منحنی منفرد به دست می‌آید. رابطۀ بین مقاومت فشاری و نسبت آب به سیمان برای بتن بدون حباب هوا و ساخته شده با سیمان‌های پُرتلند نوع I و III در سنین ۱، ۳، ۷، ۲۸ روزه در شکل بالا ارائه شده است.

مقاومت خمشی را می‌توان برحسب مقاومت فشاری توسط رابطۀ تقریبی زیر بیان نمود:

که در آن:

fe= مقاومت فشاری (N/mm2) .

R= مقاومت خمشی ( مدل مدول گسیختگی) بر حسب N/mm2 .

K= ضریب ثابت معمولاً بین ۰٫۶۷ و ۰٫۸۴

 

روابط بین سن و مقاومت فشاری برای بتن بدون حباب هوا ساخته شده با سیمان‌های پُرتلند نوع I و III. این روابط تقریبی هستند و باید فقط به عنوان راهنما به جای اطلاعات مربوط به مصالح موجود در کارگاه استفاده شوند.
روابط بین سن و مقاومت فشاری برای بتن بدون حباب هوا ساخته شده با سیمان‌های پُرتلند نوع I و III. این روابط تقریبی هستند و باید فقط به عنوان راهنما به جای اطلاعات مربوط به مصالح موجود در کارگاه استفاده شوند.

 

تاثیر نوع و مقدار سیمان بر مقاومت بتن

مقاومت بتن با مصالح، روانی و دانسیتۀ ثابت، با مقدار سیمان مصرفی در مخلوط افزایش می‌یابد تا به مقاومت سیمان یا سنگدانه‌ها هر کدام ضعیفتر است، برسد. اطلاعات شکل زیر نتایج آزمایشات بر روی بتن‌های کارآ و مرطوب عمل آمده با اسلامپ یکسان ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلی متر و ساخته شده از سنگدانه‌های مشابه شامل ۳۸ درصد ماسه و ۶۲ درصد سنگدانه‌ را ارائه می‌دهد. برای مخلوط‌های کارآ با روانی کمتر منحنی‌های مربوطه بالاتر بوده و برای روانی‌های بیشتر منحنی‌ها پایین‌تر می‌باشند. همچنین استفاده از سیمان‌های مقاومت بالا منحنی‌ها را به سمت بالا شیفت می‌دهد.

تأثیر نرمی‌سیمان ( واگنر) که با سطح مخصوص برحسب سانتی متر مربع برگرم بیان می‌شود، بر روی مقاومت فشاری بتن طی چهار سن مختلف در شکل زیر نشان داده است. سیمان‌های ریزتر به دلیل افزایش مقاومت خصوصاً در سنین اولیه و همچنین افزایش کارآیی دارای مطلوبیت هستند. البته به دلیل مشارکت در ترک‌خوردگی و کاهش مقاومت در مقابل یخ زدن و آب شدن می‌توانند نامطلوب نیز باشند. براساس ASTM  حداقل نرمی‌لازم برای سیمان پُرتلند برابر با m2/kg160 (واگنر) و m2/kg280 (بلین) می‌باشد.

بیشتر بخوانید  ساختار بتن | تمام آن چه درباره اجزا، مشخصات و ساختار بتن باید بدانید

منحنی‌های شکل زیر تغییرات مقاومت فشاری بتن را برحسب سن آن برای پنج نوع سیمان پُرتلند براساس تقسیم‌بندی ASTM ارائه می‌دهند. همه منحنی‌ها تقریباً ئر سن سه ماهه همدیگر را قطع می‌کنند. بتن ساخته شده با سیمان زودگیر (نوع III ) در سنین تا سه ماه نسبتاً مقاومت بالایی را دارا است

تأثیر مقدار سیمان بر روی مقاومت بتن. شن و ماسه از صفر تا mm5/37 دانه‌بندی شده‌اند. مدول نرمی‌مخلوط سنگدانه‌ها برابر با 5/5 است(2).
تأثیر مقدار سیمان بر روی مقاومت بتن. شن و ماسه از صفر تا mm37.5 دانه‌بندی شده‌اند. مدول نرمی‌مخلوط سنگدانه‌ها برابر با ۵٫۵ است(۲).

 

 

 

رابطۀ بین سطح مخصوص سیمان و مقاومت فشاری بتن(3).
رابطۀ بین سطح مخصوص سیمان و مقاومت فشاری بتن(۳).
چگونگی توسعۀ مقاومت بتن ساخته شده با انواع مختلف سیمان(4).
چگونگی توسعۀ مقاومت بتن ساخته شده با انواع مختلف سیمان(۴).

ولی پس از آن اندکی کمتر از بتن اخته شده با سیمان معمولی (تیپ I) وبه میزان قابل ملاحظه‌ای کمتر از مقاومت بتن ساخته شده با سیمان اصلاح شده (تیپ II) یا کم حرارت (تیپ IV) یا سیمان ضدسولفات (تیپ V) است.

تاثیر انواع و مشخصات سنگدانه‌ها بر مقاومت بتن

به منظور ساختن بتن‌های با جرم حجمی‌۲۸۸۰ تا ۳۵۲۰ کیلوگرم بر متر مکعب به عنوان محافظ در مقابل اشغه و بتن مورد استفاده به عنوان وزنۀ تعادل از سنگدانه‌های سنگین مانند مگنیت، باریت و براده‌های آهن و برای بتن‌های سازه‌ای سبک، قطعات بنایی و پارتئین‌ها با جرم حجمی‌۴۰۰ تا ۱۹۲۰ کیلوگرم بر متر مکعب از سنگدانه‌های سبک مانند رس‌ها و شیل‌های منبسط‌شده، سربارۀ منبسط‌شده، ورمیکولیت، پرلیت، پومیس و ذغال نیم‌سوخته استفاده می‌گردد. مصالح اصلی به کار رفته در بتن معمولی با جرم حجمی‌۲۲۴۰ تا ۲۴۸۰ کیلوگرم بر مترمکعب، ماسه، شن، سنگ شکسته و سربارۀ سردشده در هوا است. معمول‌ترین سنگ شکسته استفاده شده در بتن، گرانیت، بازالت، ماسه سنگ، سنگ آهک و کوارتزیت است.

خواصی از سنگدانه‌ها از جمله شکل ذرات، بافت سطحی، حداکثر اندازه، سلامت، دانه‌بندی و عاری از مواد زیان‌آور بودن بر روی مقاومت بتن تأثیر می‌گذارند. البته معمولاً تأثیر نوع سنگدانه‌های معمولی با دانه‌بندی و خواص رضایت‌بخش بر روی مقاومت بتن اندک است، زیرا غالباً سنگدانه‌ها از خمیر سیمان مقاوم‌تر هستند. با افزایش حداکثر اندازۀ سنگدانه‌ در مخلوط بتن با اسلامپ ثابت، مقادیر سیمان و آب مصرفی برحسب کیلوگرم در متر مکعب بتن کاهش می‌یابد. تأثیر حداکثر اندازۀ سنگدانه‌ بر روی مقاومت فشاری بتن در شکل زیر نشان داده شده است. منحنی‌ها نشان می‌دهند که برای یک حداقل سیمان حداکثر اندازۀ سنگدانه‌ها اثر عکس بر روی مقاومت فشاری دارد. همچنین در محدودۀ مقاومت‌های پایین حداکثر اندازۀ سنگدانه‌ها کم اهمیت بوده و در محدودۀ مقاومت‌های بالا، عموماً بتن با حداکثر اندازۀ سنگدانۀ کوچکتر دارای مقاومت بیشتری می‌باشد.

تغیرات مقدار سیمان و حداکثر اندازۀ سنگدانه‌ها برای مقاومت‌های فشاری مختلف. هر نقطه عبارت از میانگین چهار نمونه استوانه‌ای mm900´450 و دو نمونۀ استوانه‌ای mm1200´600 آزمایش شده در سن 90 روز است. مقاومت‌ها بر حسب MPa بیان شده‌اند.
تغیرات مقدار سیمان و حداکثر اندازۀ سنگدانه‌ها برای مقاومت‌های فشاری مختلف. هر نقطه عبارت از میانگین چهار نمونه استوانه‌ای mm900´۴۵۰ و دو نمونۀ استوانه‌ای mm1200´۶۰۰ آزمایش شده در سن ۹۰ روز است. مقاومت‌ها بر حسب MPa بیان شده‌اند.

 

تاثیر مواد افزودنی بر مقاومت بتن

تأثیر مواد افزودنی بر روی مقاومت بتن بستگی به خواص مادۀ افزودنی و مشخصات مخلوط بتن دارد. زودگیرکننده‌ها، مواد کاهش‌دهندۀ  آب، مواد حباب هوازا و مواد معدنی ریزدانه از انواع مواد افزودنی هستند که بر روی مقاومت بتن تأثیرات مهمی‌به جای می‌گذارند.

پُر مصرف ترین زودگیرکننده کلرید کلسیم است. استفاده از مقادیر صحیح این ماده باعث افزایش مقاومت اولیۀ بتن در هوای سرد و حفاظت بهتر در مقابل آسیب ناشی از دماهای یخ‌زدگی می‌گردد. این امر ناشی از کاهش مدت زمان لازم برای نگهداری بتن می‌باشد. مقدار مصرفی کلرید کلسیم باید به میزان لازم برای حصول نتایج مطلوب محدود شده و نباید از دو درصد وزنی سیمان تجاوز نماید. غالباً میزان یک درصد جهت تأمین خواسته‌ها کفایت می‌کند. اثرات این مادۀ افزودنی تا میزان سه درصد وزنی سیمان، بر روی مقاومت فشاری بتن ساخته شده و عمل‌آوری شده در دماهای ۵ و ۲۱ درجه سانتی گراد در شکل زیر ارائه شده است. در برخی شرایط مطلوبیت کلرید کلسیم در رابطه با اهداف مقاومت نباید باعث بی‌توجهی به اثرات نامطلوب احتمالی آن بر روی سایر خواص بتن از جمله انقباض ناشی از خشک شدن، مقاومت در مقابل حملۀ سولفات‌ها، مقاومت در مقابل واکنش قلیایی سنگدانه‌ها و خوردگی میلگردهای فولادی گردد.

بیشتر بخوانید  خواص صوتی بتن (جذب صدا + انتقال صدا)

به منظور کاهش آب مورد نیاز مخلوط‌های بتنی نیز معمولاً ترکیبات آلی معینی در اشکال متنوع مورد استفاده قرار می‌گیرند.

تأثیر مقادیر کم کلرید کلسیم بر روی مقاومت فشاری بتن.
تأثیر مقادیر کم کلرید کلسیم بر روی مقاومت فشاری بتن.

همچنین این مواد در بعضی موارد برای کندگیر کردن به کار می‌روند. اثر معمول این مواد بهبود مقاومت فشاری و نفوذ ناپذیری بتن سخت شده است. کاهش مقدار آب مخلوط بتن باعث کاهش نسبت آب به سیمان شده که منجر به افزایش مقاومت فشاری می‌گردد، اما این افزایش غالباً بیش از آن مقداری است که به تنهایی از کاهش نسبت آب به سیمان ایجاد می‌شود. مواد کاهش‌دهندۀ آب قوی این امکان را فراهم کرده‌اند که بتن‌های با اسلامپ پایین (۲۵ تا ۵۰ میلی متر) را بتوان با اسلامپ ۱۲۵ تا ۱۵۰ میلی متر جا داد بدون اینکه کاهش در مقاومت نسبت به بتن اصلی با اسلامپ ۲۵ تا ۵۰ میلی متر را باعث شوند.

جهت افزایش کارآیی و دوام، غالباً مخلوط‌های بتنی به گونه‌ای طرح می‌شوند که بین ۳ تا ۶ درصد هوا داشته باشند. تأمین این مقدار هوا معمولاً منجر به کاهش در مقاومت می‌گردد. وقتی نسبت آب به سیمان ثابت نگه داشته شود، به ازای هر یک درصد هوای عمدی حدود ۵ درصد کاهش در مقاومت فشاری حاصل می‌شود. اما اگر مقدار سیمان ثابت نگه داشته شود و برای یک حد کارآیی مشخص نسبت آب به سیمان کاهش یابد، افت مقاومت کمتر بوده بلکه در مخلوط‌های کم مایه ممکن است مقداری افزایش جزیی نیز حاصل گردد. علت این امر این است که کاهش نسبتاً زیاد در نسبت آب به سیمان مخلوط‌های کم مایه افت مقاومت ناشی از هوای عمدی را جبران می‌نماید. در مخلوط‌های پُرمایه کاهش نسبتاً کم در نسبت آب به سیمان افت مقاومت ناشی از هوای عمدی را جبران نمی‌کند.

تأثیر مقدار هوا بر روی مقاومت فشاری در شکل زیر ارائه شده است. منحنی‌های بالای این شکل مربوط به مخلوط‌های با و بدون هوای عمدی است که در آنها مقدار سیمان ثابت نگاه داشته شده است و منحنی‌های پایین شکل مربوط به مخلوط‌هایی است که درآنها نسبت آب به سیمان ثابت نگاه داشته شده است.

تأثیر مقدار هوا بر روی مقاومت فشاری بتن(3).
تأثیر مقدار هوا بر روی مقاومت فشاری بتن(۳).

افت مقاومت خمشی ناشی از هوای عمدی در بتن معمولاً به شدت افت مقاومت فشاری نمی‌باشد.

مواد افزودنی معدنی ریزدانه معمولاً در سه گروه دسته‌بندی می‌شوند:

۱- مواد نسبتاً خنثی از نظر شیمیایی مانند کوارتز پودرشده، سنگ آهک پودرشده، بنتونیت، آهک هیدارته شده و تالک.

۲- مواد سیمانی شامل سیمان‌های طبیعی، آهک‌های آبی، سیمان‌های سرباره‌ای و سربارۀ کورۀ آهن‌گذاری دانه دانه شده.

۳- پوزولان‌ها شامل موادی مانند خاکستر بادی، شیشه آتشفشانی، خاک دیاتمه و برخی شیل‌ها و رس‌ها.

در بسیاری از موارد این افزودنی‌ها ابتدائاً به منظور بهبود کارآیی اضافه می‌شوند، اما تغییرات مقاومتی نیز حاصل می‌شود. عموماً مقاومت مخلوط‌های کم‌مایه بهبود می‌یابد، در حالی‌که مقاومت مخلوط‌های پُرمایه ممکن است به مقدار جزیی تغییر یافته و حتی کاهش یابد.

مشارکت افزودنی‌های پوزولانی و سیمانی در روند کسب مقاومت به‌خصوص در دماهای پایین نسبتاً کٌند است. معمولاً تحت شرایط عمل‌آوری مرطوب پیوسته مقاومت‌های سنین بعدی بیش از مقاومت حاصله از مخلوط با سیمان پٌرتلند و بدون افزودنی می‌باشد. استفاده از خاکستر بادی به عنوان جایگزین بخشی از سیمان مصرفی (تا ۳۰ درصد مقدار سیمان) معمولاً باعث کاهش مقاومت‌های ۷ و ۲۸ روزه خواهد شد، ولی ممکن است بعد از سه ماه افزایش مقاومت حاصل شود. اما با طرح اختلاط مجدد مخلوط‌ می‌توان مقاومت‌های ۷ و ۲۸ روزۀ بتن شامل خاکستر بادی را با مقاومت‌های بتن بدون خاکستر بادی حدوداً برابر ساخت.

تاثیر روش عمل آوردن بتن بر مقاومت بتن

عمل‌آوری صحیح بتن مستلزم تأمین یک میزان رطوبت کافی و دمای مساعد طی سنین اولیۀ بتن به منظور توسعۀ رضایت‌بخش خواص آن می‌باشد. عدم انجام عمل‌آوری مناسب افت جدی خواص بالقوۀ مطلوب بتن را در پی خواهد داشت.

بیشتر بخوانید  تحلیل نتایج مقاومت بتن

تأثیر رطوبت در روند عمل‌آوری بتن در اشکال زیر نشان داده شده است. هر دو شکل بیانگر این واقعیت هستند که مقاومت فشاری با افزایش دورۀ زمانی نگهداری مرطوب با شیب کاهشی افزایش می‌یابد و در صورت نگهداری در هوا توسعۀ مقاومت در سنین اولیه موقف می‌گردد. شکل زیر نشان می‌دهد که در صورت ادامه نیافتن نگهداری مرطوب، مقاومت فشاری در یک دورۀ زمانی کوتاه افزایش می‌یابد ولی پس از آن ثابت می‌ماند یا دچار کاهش می‌گردد. شکل زیر و این مطلب است که با سر گرفتن نگهداری مرطوب پس از گذارندن یک دورۀ زمانی در هوا افزایش مقاومت نیز دوباره آغاز می‌شود.

اثر درجه حرارت بر روی مقاومت فشاری بتن طی اشکال زیر ارائه شده‌اند. شکل زیر نشان می‌دهد که نگهداری بتن در دماهای بالاتر حصول مقاومت‌های بیشتر در سنین اولیه را به دنبال خواهد داشت و مقاومت ۲۸ روزه برای درجه حرارت‌های بالاتر از ۱۳ درجۀ سانتی‌گراد با دمای عمل‌آوری نسبت معکوس دارد.

تأثیر قرار گرفتن در هوا بر روی مقاومت فشاری بتن مرطوب نگهداری شده(4)
تأثیر قرار گرفتن در هوا بر روی مقاومت فشاری بتن مرطوب نگهداری شده(۴)

 

تأثیر عمل‌آوری بر روی مقاومت فشاری بتن(1).
تأثیر عمل‌آوری بر روی مقاومت فشاری بتن(۱).
تأثیر دمای عمل‌آوری بر روی مقاومت فشاری بتن(1).
تأثیر دمای عمل‌آوری بر روی مقاومت فشاری بتن(۱).

دمای عمل‌آوری ۵ درجه سانتی‌گراد باعث مقاومت‌های پایین در کلیۀ سنین خواهد بود، اما سرعت افزایش مقاومت ۲۸ روزه قابل ملاحظه می‌باشد. شکل زیر اثرات مطلوب طولانی بودن دورۀ اولیۀ نگهداری مناسب بر روی مقاومت فشاری بتن را بیان می‌نماید. عمل‌آوری بتن در دمای پایین‌تر از یخ‌زدگی اثرات زیانبار قابل توجهی خواهد داشت.

مقاومت نسبی بتن ناشی از دمای نگهداری (نسبت آب به سیمان برابر با 53/0 و اسلامپ 75 تا 125 میلی‌متر)(6).
مقاومت نسبی بتن ناشی از دمای نگهداری (نسبت آب به سیمان برابر با ۰٫۵۳ و اسلامپ ۷۵ تا ۱۲۵ میلی‌متر)(۶).

 

گرچه بتن سازه‌ای معمولاً تحت عمل‌آوری مرطوب قرار می‌گیرد، ولی محصولات بتنی غالباً توسط بخار با فشار پایین یا بخار با فشار بالا (اتوکلاو) نیز نگهداری می‌شوند. عمل‌آوری توسط بخار با فشار پایین معمولاًدر شرایط فشار اشباع با دماهای بین ۵۷ و ۹۰ درجه سانتی‌گراد انجام می‌شود. بیشترین سرعت کسب مقاومت و حداقل افت در مقاومت نهایی بین ۵۵ و ۷۴ درجه سانتی‌گراد حاصل می‌گردد.

تأثیر عمل‌آوری توسط بخار در دماهای پایین‌تر از 93 درجه سانتی‌گراد بر روی مقاومت فشاری بتن در سنین اولیه(4).
تأثیر عمل‌آوری توسط بخار در دماهای پایین‌تر از ۹۳ درجه سانتی‌گراد بر روی مقاومت فشاری بتن در سنین اولیه(۴).

عمل‌آوری توسط بخار با فشار بالا معمولاً در شرایط حداکثر فشار به میزان ۰٫۹۸ تا۱٫۰۵ مگاسکال (۱۸۲ تا ۱۸۵ درجه سانتی‌گراد) انجام می‌شود. بتنی که با این روش عمل‌آورده شده در عرض ۲۴ ساعت حدوداً مقاومتی معادل مقاومت ۲۸ روزۀ بتن در شرایط عمل‌آوری مرطوب با عمل‌آوری توسط بخار با فشار پایین خواهد داشت.

تاثیر عمر بتن بر مقاومت بتن

با حضور رطوبت، مقاومت فشاری بتن در طول زمان افزایش می‌یابد. وایتی(۸) طی یک سری آزمایشات که از سال ۱۹۱۰ آغاز شد، نشان داد که مقاومت فشاری با سن بتن تا ۵۰ سال افزایش می‌یابد و می‌توان از یک معادلۀ لگاریتمی‌برای بیان رابطۀ بین آنها استفاده نمود. مخلوط‌های ۱:۲:۴ و ۱:۳:۶ استفاده شده توسط وایتی و ارائه شده در شکل زیر دارای نسبت‌های وزنی آب به سیمان ۰٫۶۳ و ۰٫۹ بوده‌اند. وایتی معادلات محافظه کارانه زیر را پیشنهاد نمود:

(برای مخلوط ۱:۲:۴)          D log 8.36+2.45=Se

(برای مخلوط ۱:۳:۶)         D log 4.66+1.54=Se

رابطۀ مقاومت فشاری و سن بتن(3).
رابطۀ مقاومت فشاری و سن بتن(۳).

در این روابط Se مقاومت فشاری برحسب N/mm2 و D سن بتن برحسب روز می‌باشد. وی همچنین براساس فرضیات معین معادلات را برای تقریب مقاومت برحسب سن برای مخلوط‌های بتنی مشابه ساخته شده از سیمان نوع I و عمل‌آوری شده در شرایط یکسان پیشنهاد نمود:

 (برای مخلوط ۱:۲:۴)          D log 9.66=Se

 (برای مخلوط ۱:۳:۶)         D log 5.57=Se

 میزان توسعۀ مقاومت‌های فشاری، کششی و خمشی برای بتن‌های ساخته شده با انواع مختلف سنگدانه‌ها و نسبت وزنی آب به سیمان ۰٫۵۳۲ در شرایط عمل‌آوری مرطوب قرار داشته‌اند، در جدول زیر ارائه شده است. مقادیر مربوط به سن ۲۸ روز ۱۰۰ درصد در نظر گرفته شده و مقادیر مربوط به سنین دیگر براساس آن بیان گردیده‌اند (به صورت درصد).

میزان توسعۀ مقاومت
میزان توسعۀ مقاومت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap