مقدمه

همانند هر محصول و پدیده ی نوظهور دیگر، پس از ابداع بتن خودتراکم در اواسط دهه ی ۸۰ میلادی به مرور زمان تحولات و نوآوری هایی در زمینه های مختلف مرتبط با این نوع بتن به وجود آمده است؛ تحولات در زمینه ی انواع افزودنیهای شیمیایی، آزمایش های مختلف ارزیابی بتن خودتراکم در حالت تازه، به کارگیری الیاف برای دستیابی به ویژگی های مشخص در حالت سخت شده و ساخت بتن خودتراکم سبکدانه و توانمند را می توان از این قبیل موارد دانست. در این قسمت برای آگاهی از پیشرفتهای اخیر در زمینه ی بتن خودتراکم، به مواردی از این تحولات و نوآوری ها اشاره شده و در این ارتباط نتایج برخی از جدیدترین تحقیقات صورت گرفته در ایران و سایر کشورها مورد توجه قرار گرفته است.

 بتن خودتراکم توانمند

بن از زمان های گذشته به عنوان یک ماده ی ساختمانی مهم در ساخت سازه ها کاربرد داشته است. در گذشته ای نه چندان دور، دیدگاه کلی نسبت به بتن به صورت ماده ای مقاوم در برابر نیروهای فشاری” بوده است؛ بر این اساس متخصصین به دنبال افزایش نسبی مقاومت بتن، تیره برای کاربرد در ساختمانهای بلندمرتبه بوده اند و در این مسیر، موفق به ساخت بتن – هایی با مقاومت زیاد شدند و کاربرد آن در مواردی سبب دست یابی به مزایای فراوانی (اعم از اقتصادی و فنی) گردید. با این حال بروز برخی خرابی های شدید ناشی از عوامل محیطی، محققین را به این نتیجه رسانید که مقاومت فشاری نمی تواند تنها عامل تعیین کننده ی کیفیت بتن باشد، بلکه دوام و پایایی سازه های بتنی در برابر عوامل مهاجم و مخرب نیز اهمیت ویژهای دارد. در واقع بروز خرابی های جدی در برخی سازه های بتنی و صرف هزینه های زیاد برای تعمیر و تقویت این سازهها، منجر به انجام پروژه های تحقیقاتی وسیع در مورد امکان به کارگیری مصالح و روش های نوین برای تولید بتنی با ویژگی های برتر گردید. این مسئله در نهایت منجر به پیدایش انواعی از بتن با عنوان بتن توانمند شد که علاوه بر تأمین مقاومت، خواص دیگری از این ماده نظیر دوام، کارایی و پایایی در برابر عواملی چون آتش را نیز دستخوش تغییرات اساسی نموده است. علی رغم مزایای بیشمار، از آنجایی که کاربرد این نوع بتن نیازمند نیروی انسانی ماهر، مصالح خاص و در نتیجه هزینه های بیشتر می باشد، در ابتدای امر توسعه ی آن با محدودیت مواجه گردید و صرفا در ساخت ساختمانهای بلندمرتبه، پلها و سازه های خاص به کار گرفته شد. با این وجود در سال های اخیر نگرش نسبت به این مسئله تغییر یافته و تلاش های بسیاری برای مرتفع نمودن مشکلات طراحی، مواد و مصالح، اجرا و اقتصاد بتن توانمند انجام شده است تا از این طریق کاربرد آن گسترش یابد.

تعاریف متعددی برای بتن توانمند توسط محققین مختلف ارائه شده است. انجمن بتن ایالات متحده (۱۹۹۴) بتن توانمند را بتنی معرفی می کند که دارای ویژگی های عملکردی خاصی بوده و با کمک مواد و مصالح، روش های اختلاط، بتن ریزی و عمل آوری مرسوم قابل دستیابی نمی باشد. این ویژگی های عملکردی خاص می تواند شامل بهبود خواص مکانیکی بلندمدت، مقاومت فشاری در سنین اولیه، سختی، پایداری ابعادی و عمر مفید طولانی در شرایط محیطی مهاجم باشد. اداره راه های فدرال ایالات متحده (FHWA) نیز بتن توانمند را بتنی میداند که طراحی آن برای دستیابی به دوام بهتر و در صورت نیاز مقاومت بالاتر در مقایسه با بتن متعارف صورت گرفته است. رمضانیان پور، کاظمیان و نیک روان (۱۳۹۱) در تعریفی از بتن توانمند وجود خاصیت “خودتراکمی” در حالت تازه، “قرارگیری در رده ی بتن های با مقاومت فشاری زیاد در حالت سخت شده و در نهایت عملکرد مناسب از منظر “دوام درازمدت” را برای دست یابی به مصالح ایده آل مدنظر قرار داده اند. این محققین در پژوهشی به بررسی تأثیر دوده – ی سیلیسی و روباره ی کوره ی آهن گدازی (با فعالیت کم) بر خواص بتن توانمند تازه و سخت شده پرداخته اند. در این پژوهش آزمایش های جریان اسلامپ، حلقه ى ل، پایداری الک، ستون جداشدگی و قیف V شکل برای ارزیابی بتن در حالت تازه و آزمایش های مقاومت فشاری، نفوذ تسریع شده در برابر یون کلراید، مهاجرت تسریع شده ی یون کلراید، مقاومت الکتریکی، جذب آب حجمی و جذب آب مویینه نیز در حالت سخت شده برای ارزیابی جامع مخلوط های بتن توانمند انجام گرفته است. در جدول زیر نسبت های اختلاط و مقاومت فشاری مخلوط های بتن توانمند نشان داده شده است. نتایج آزمایش مقاومت فشاری در سن ۲۸ روز حاکی از تأثیر مثبت ماده ی پرکننده ی سیلیسی (ذرات کوچکتر از ۴۵ میکرون) و کاهش نسبی مقاومت فشاری بتن خودتراکم توانمند در اثر به کارگیری روباره ی کوره ی آهن گدازی مصرفی (به ویژه در سطح جایگزینی ۱۰ درصد) می باشد. مقاومت فشاری ۲۸ روزه شناسه مخلوط

نسبت های اختلاط و مقاومت فشاری مخلوطهای بتن خودتراکم توانمند
نسبت های اختلاط و مقاومت فشاری مخلوطهای بتن خودتراکم توانمند

نتایج برخی از آزمایش های بتن خودتراکم تازه نیز در جدول زیر ارائه شده است.

نتایج برخی از آزمایش های صورت گرفته بر روی بتن توانمند در حالت تازه
نتایج برخی از آزمایش های صورت گرفته بر روی بتن توانمند در حالت تازه

برای امکان پذیری مقایسه ی مخلوط ها، میزان پخش شدگی در آزمایش جریان اسلامپ برای همه ی مخلوط ها با تنظیم میزان افزودنی فوق روان کننده در بازه ی ۳۵+۷۰۰ میلی متر نگه داشته شده است. همان گونه که از نتایج برمی آید، استفاده از روباره ی کوره ی آهن گدازی سبب کاهش لزجت خمیری مخلوط بتن تازه شده است و به کارگیری مقادیر بیشتر این ماده به عنوان جایگزین سیمان سبب افزایش درصد جداشدگی در آزمایش ستون جداشدگی شده است؛ به گونه ای که این مقدار برای مخلوط حاوی ۲۰ درصد (وزن مواد سیمانی) روباره، برابر با ۱۴٫۵ درصد به دست آمده است که در قیاس با سایر مخلوط ها قابل ملاحظه می باشد. Le و همکارانش (۲۰۱۲) نیز در پژوهشی به بررسی تأثیر پوزولان خاکستر پوسته ی برنج بر خواص بتن خودتراکم توانمند دارای خاکستر بادی در حالت تازه و سخت شده (مقاومت فشاری) پرداخته اند. همچنین برای مقایسه ی پوزولان خاکستر پوسته ی برنج با دوده ی سیلیسی به عنوان یک پوزولان بسیار فعال، ترکیب دوده ی سیلیسی و خاکستر بادی نیز در ساخت یک مخلوط (FA20SF10) بکار رفته است. نسبت های اختلاط بکار رفته در این پژوهش در جدول زیر نشان داده شده است.

نسبت های اختلاط برای ساخت بتن خودتراکم توانمند (Le و همکارانش (۲۰۱۲))
نسبت های اختلاط برای ساخت بتن خودتراکم توانمند (Le و همکارانش (۲۰۱۲))

این محققین با ارزیابی خواص مخلوطهای بتنی ساخته شده در حالت تازه، به این نتیجه رسیده اند که افزایش میزان مصرف پوزولان خاکستر پوسته ی برنج سبب کاهش قابلیت پر کنندگی بتن خودتراکم و افزایش لزجت خمیری آن در نتیجه افزایش مقاومت در برابر جداشدگی) می شود. علاوه بر این، برای بررسی تأثیر پوزولان خاکستر پوسته برنج، مقاومت فشاری مخلوطهای ساخته شده در سنین ۳، ۷، ۲۸ و ۵۶ روز اندازه گیری شده است که نتایج آن در شکل زیر نشان داده شده است.

مقاومت فشاری مخلوطهای بتن خود تراکم توانمند (Le و همکارانش (۲۰۱۲))
مقاومت فشاری مخلوطهای بتن خود تراکم توانمند (Le و همکارانش (۲۰۱۲))

نتایج آزمایش مقاومت فشاری در سنین مختلف حاکی از کاهش مقاومت در سنین اولیه بر اثر افزایش درصد جایگزینی خاکستر پوسته برنج می باشد، حال آن که در سنین بالاتر (۲۸ و ۵۶ روز) ترکیب پوزولان های خاکستر بادی و خاکستر پوسته ی برنج منجر به حصول مقادیر مقاومت فشاری بالاتری در مقایسه با مخلوطهای فاقد خاکستر بادی شده است؛ به گونه ای که مخلوطهای حاوی ۱۵ و یا ۲۰ درصد خاکستر پوسته برنج و ۲۰ درصد خاکستر بادی، در سن ۵۶ روز مقادیر مقاومت فشاری حدودأ ۱۳۰ مگاپاسکال را کسب کرده اند که نزدیک به مقادیر مورد انتظار برای بتن های فوق توانمند می باشد.

بتن خود تراکم الیافی

الیاف در شکل و اندازه های متفاوت و از جنس فولاد، شیشه، پلیمر و مواد طبیعی مورد استفاده قرار می گیرد. برخی از انواع الیاف مورد استفاده در بتن و ملات در شکل زیر نمایش داده شده است. با این وجود در اغلب موارد در اعضای بتنی با عملکرد سازهای الیاف فولادی بیش از انواع دیگر مورد استفاده قرار می گیرد.

در گذشته به دلیل مقاومت کششی کم بتن (ناشی از گسترش سریع ترکهای مویین تحت تنش های اعمال شده)، تصور می شد که با به کارگیری الیاف در فواصل نزدیک به یکدیگر، از توسعه ی ترک های مویین جلوگیری شده و در نتیجه مقاومتهای کششی و خمشی بتن به میزان زیادی افزایش می یابد. همچنین الیاف زمان آغاز ترکهای کششی را به تأخیر انداخته و در نتیجه باعث افزایش مقاومت کششی بتن می شود. اما مطالعات آزمایشگاهی نشان داده اند که استفاده از الیاف با حجم و اندازه های مختلف در ملات یا بتن باعث افزایش قابل ملاحظه ی مقاومت آنها نمی گردد. با این وجود پژوهشگران بهبود زیادی را در رفتار بتن های الیافی، در مرحله ی بعد از ترک خوردگی مشاهده کرده اند؛ به عبارت دیگر، علی رغم آن که مقاومت نهایی کششی بتن به میزان زیادی افزایش نمی یابد، اما کرنش کششی در هنگام گسیختگی افزایش می یابد. بر این اساس بتن های الیافی در مقایسه با انواع متعارف سخت تر بوده و در مقابل ضربه مقاومت بیشتری از خود نشان می دهند. نتایج آزمایش نمونه های شکسته شده بتن الیافی نشان میدهد که در این نوع بتن ها، شکست به علت بیرون کشیده شدن الیاف یا از بین رفتن پیوستگی رخ میدهد. در نتیجه برخلاف بتن ساده، نمونه بتن الیافی بلافاصله بعد از شروع اولین ترک شکسته نمی شود. این رفتار، تأثیر الیاف بر روی افزایش کار انجام شده تا هنگام شکست را که “طاقت” نامیده می شود، نشان میدهد.

بیشتر بخوانید  بتن خودتراکم | قسمت 6: ویژگی های بتن خودتراکم سخت شده

برای فراگیر شدن استفاده از بتن های حاوی الیاف، مخصوصا الیاف فولادی در کاربردهای سازهای، کنترل مؤثر توزیع الیاف در همه ی قسمت های عضو سازهای مذکور از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. در واقع در بسیاری موارد به دلیل بتن ریزی ناصحیح و یا شرایط دشوار بتن ریزی نقاطی در عضو بتنی پدید می آیند که فاقد الیاف یا حاوی تعداد بسیار کمی الیاف می باشند. کاهش کارایی بتن تازه ناشی از کاربرد الیاف و نیز نشست الیاف در بتن تازه بر اثر عملیات تراکم مسائل دیگری هستند که باعث پخش ناهمگن الیاف شده و می تواند عملکرد سازهای قابل انتظار از عضو بتنی را از نظر سازوکار گسیختگی و بار نهایی تضعیف کند. از دیدگاه ضوابط طراحی نیز پخش ناهمگن الیاف می تواند سبب بروز تغییرات زیاد در رفتار مصالح گردد که ناخواسته موجب افزایش ضرایب اطمینان شده و در نهایت مزایای به کارگیری الیاف را کمرنگ می کند.

برخی از انواع الیاف مورد استفاده در بتن (a) الیاف فولادی موج دار، (b) الیاف پلی پروپیلن، (c) ریز الیاف فولادی، (d) ریز الیاف پلی پروپیلن (برگرفته از Monteiro , Mehta (۲۰۰۵))
برخی از انواع الیاف مورد استفاده در بتن (a) الیاف فولادی موج دار، (b) الیاف پلی پروپیلن، (c) ریز الیاف فولادی، (d) ریز الیاف پلی پروپیلن (برگرفته از Monteiro , Mehta (۲۰۰۵))

ترکیب فناوری بتن الیافی که به اختصار به آن اشاره شد، با بتن خودتراکم می تواند علاوه بر کردن مزایای شناخته شده ی هریک از این دو نوع بتن، مزایای منحصر به فرد دیگری را نیز یار صنعت ساخت وساز، بخصوص صنعت پیش ساختگی قرار دهد. پخش کنترل شده ی ان و اتصال بهتر الیاف و ماتریس خمیر سیمان را می توان از این قبیل موارد دانست.

و بتن خودتراکم مسئله ی توزیع غیریکنواخت الیاف با توجه به رئولوژی آن در حالت تازه تا حدودی رفع می شود؛ به عبارتی می توان با کنترل توزیع الیاف به پخش یکنواخت تری از الیاف در بتن دست یافت. از طرف دیگر پایداری این نوع بتن که از مشخصه های اصلی آن می باشد، مانع از نشست الیاف در بتن تازه می گردد. این پخش یکنواختتر الیاف در بتن خودتراکم الیافی می تواند انگیزه ای برای کاربرد وسیع تر آن در صنعت بتن باشد.

Deeb و همکارانش (۲۰۱۲) در پژوهشی ساخت مخلوط های بتن خودتراکم توانمند و فوق توانمند حاوی الیاف فولادی را مدنظر قرار داده اند. اجزا و نسبت های اختلاط مخلوط های فوق توانمند در این پژوهش در جدول زیر مشاهده میشود.

اجزا و نسبت های اختلاط مخلوطهای بتن خودتراکم فوق توانمند الیافی (Deeb و همکاران (۲۰۱۲))
اجزا و نسبت های اختلاط مخلوطهای بتن خودتراکم فوق توانمند الیافی (Deeb و همکاران (۲۰۱۲))

قابل توجه آنکه مقاومت فشاری ۲۸ روزهی مخلوط ۱۰ SCUHPC برابر با ۱۶۲ مگاپاسکال گزارش شده است. این محققین علاوه بر انجام آزمایش هایی بر روی مخلوط – های بتن خودتراکم توانمند و فوق توانمند الیافی، روابطی را برای تخمین لزجت خمیری در صورت وجود یا عدم وجود الیاف فولادی ارائه کرده اند.

بتن خود تراکم سبکدانه

بتن سبکدانه نوآوری جدیدی در تکنولوژی بتن محسوب نمی شود اما در سال های اخیر به خاطر مزایای عملی استفاده از آن، به عنوان یکی از مصالح سازهای مهم شناخته شده و تقاضا برای استفاده از آن در حال افزایش است. طبق تعریف ارائه شده در ASTM C330 بتن سبک سازهای بتنی است که مقاومت ۲۸ روزه نمونه استوانه ای آن از ۱۷ مگاپاسکال کمتر نبوده و وزن مخصوص آن در حالت خشک نیز از ۱۸۴۰ کیلوگرم بر مترمکعب تجاوز نکند.

مهمترین مزیت استفاده از بتن سبکدانه در ساختمانهای بتنی کاهش بار مرده وارده به سازه می باشد. کاهش بار مرده در سازه موجب کاهش ابعاد پی ساختمان، کاهش ابعاد پی های منفرد، ستونها، تیرها و همچنین کاهش ضخامت سقف می گردد. این کاهش در جرم بتن مصرفی، موجب صرفه جویی در هزینه ی ساخت اعضای بتنی و جبران اضافه هزینه ی ناشی از ساخت بتن سبک خواهد شد. علاوه بر این اغلب بتن های سبکدانه به طور ذاتی در برابر آتش مقاوم هستند.

با در نظر گرفتن سبکدانه های مورد استفاده در بتن سبکدانه، اولین تقسیم بندی را می توان بین سنگدانه های طبیعی و مصنوعی قائل گردید. گروه اصلی سبکدانه های طبیعی شامل دیاتومه، سنگ پا، پوکه سنگ، جوش های آتشفشانی و توف می باشد. سنگدانه های مصنوعی دارای اسامی تجاری متفاوت می باشند، اما بهترین طبقه بندی برای این سبکدانه ها بر اساس مواد اولیه ی مورد مصرف و روش تولید آنها صورت می گیرد. اولین نوع از سنگدانه های مصنوعی شامل سنگدانه هایی است که با به کارگیری حرارت به منظور منبسط نمودن رس، شیل، شیل های دیاتومیتی، پرلیت، ابسیدین و ورمیکولیت ساخته می شوند. نوع دوم سنگدانه های مصنوعی، طی فرایندهای خاص سرد کردن که در ضمن آن حالت انبساط یافته ى تفاله های کوره ها به دست می آید، تولید می شود. خاکسترهای صنعتی سومین و آخرین نوع سنگدانه های مصنوعی را تشکیل میدهند. یک واقعیت عمومی در مورد سنگدانه های مصنوعی این است که این دانه ها تحت شرایط نظارتی دقیق در کارخانه ساخته میشوند و دارای تغییرات کیفی کمتری نسبت به بیشتر سنگدانه های طبیعی می باشند. اولین گزارش های تاریخی در مورد کاربرد بتن سبک و مصالح سبک وزن به روم باستان برمی گردد. کاربرد بتن سبکدانه پس از تولید سبکدانه های مصنوعی و فراوری شده در اوایل قرن بیستم وارد مرحلهی جدیدی شد. در سال ۱۹۱۸، Hayde با استفاده از کوره ی دوار اقدام به منبسط کردن رس و شیل نمود و بدین ترتیب سبکدانه ای مصنوعی تولید کرد که از آنها در ساخت بتن استفاده شد. تولید تجاری روباره های منبسط شده نیز از سال ۱۹۲۸ میلادی آغاز گردید. در سال ۱۹۴۸ نیز اولین ساختمان با استفاده از شیل منبسط شده در پنسیلوانیای شرقی احداث گردید. طی دهه های ۵۰ و ۶۰ ساختمانها و پلهای زیادی با بتن سبک در دنیا ساخته شد. در این مدت بیش از ۱۵۰ پل و ساختمان در ایالات متحده و کانادا با این نوع بتن مورد بهره برداری قرار گرفت.

در هلند، انگلستان، ایتالیا و اسکاتلند نیز در دهه ی ۷۰ و ۸۰ میلادی پلهایی با دهانه های مختلف ساخته شده و با موفقیت بهره برداری شد. در دهه ی ۷۰ ساخت بتن سبکدانهی پرمقاومت شروع شد و در دهه ی ۸۰ به دلیل نیاز برخی شرکت های نفتی در ایالات متحده و نروژ برای ساخت سازه ها و مخازن ساحلی و فراساحلی مانند سکوهای نفتی یک رشته تحقیقات وسیع برای ساخت بتن سبکدانه پرمقاومت در این دو کشور با هدایت واحد آغاز شد که نتایج آن در اواخر دهه ی ۸۰ و اوایل دهه ی ۹۰ منتشر گردید.

با گذشت سالها و پس از ابداع بتن خودتراکم در کشور ژاپن، ایده ی تولید بتن خودتراکم سبک با کمک سبکدانه ها مطرح گردید تا با بهره گیری از مزایای بتن سبکدانه سازهای شامل کاهش بارهای مرده، توانایی عایق سازی حرارتی، دوام زیاد، مقاومت در برابر آتش و مواد شیمیایی در کنار مزایای فراوان بتن خود تراکم تلفیق مناسبی از این دو نوع بتن در اختیار صنعت ساخت وساز قرار گیرد. با این وجود، مسائل مربوط به طراحی مخلوط و عملیات اجرایی اصلی ترین مانع در گسترش کاربرد آن بوده است. در عمل به علت سبک بودن دانه ها و چگالی کمتر آن نسبت به ملات، سبکدانه ها به سمت بالا حرکت کرده و در سطح بتن شناور می شوند. تخلخل زیاد دانه ها که باعث سبکی آنها می شود، کاهش مقاومت فشاری و افزایش جذب آب را به دنبال دارد. عموما برای طرح اختلاط بتن سبکدانه ی کارا و مقاوم، به حجم بیشتر خمیر سیمان نیاز است. از طرف دیگر مصرف مقادیر زیاد سیمان سبب افزایش جمع شدگی و کاهش دوام می گردد. ضمن آنکه مصرف زیاد سیمان فقط تا میزان معینی می تواند مقاومت فشاری بتن سبکدانه را افزایش دهد و نهایتأ خصوصیت مقاومتی سبکدانه تعیین کننده ی مقاومت فشاری بتن سبک است. لذا طراحی و تولید مخلوط بتن خودتراکم سبک که بدون جداشدگی دانه ها و به صورت همگن متراکم شده و دارای مقاومت و دوام زیاد باشد، ترکیبی از دانش و تجربه را می طلبد.

یکی از نخستین تحقیقات جامع در ارتباط با بتن خود تراکم سبک توسط Yanai و همکارانش (۱۹۹۹) صورت گرفت. این محققین به بررسی تأثیر عواملی چون نوع و میزان سبکدانه و  نسبت آب به مواد پودری (حجمی) بر روی ویژگی های خودتراکمی، مقاومت فشاری و دوام مقاومت در برابر چرخه های ذوب و یخبندان در بتن خودتراکم سبک پرداختند. نتایج این مطالعه حاکی از این مسئله است که با بهینه سازی میزان سبکدانه و نسبت آب به مواد پودری حجمی) می توان قابلیت جریان و پایداری مورد نیاز در بتن خودتراکم تازه را فراهم نمود. نتایج این پژوهش همچنین نشان داد استفاده از سبکدانه های متراکم تر سبب افزایش قابلیت جریان، پرکنندگی و مقاومت فشاری مخلوطها می شود؛ موردی که می تواند ناشی از کاهش اختلاف چگالی سنگدانه ها و خمیر سیمان باشد.

نسبت های اختلاط مخلوطهای بتن خودتراکم سبک (Hubertova و Hela (۲۰۰۷))
نسبت های اختلاط مخلوطهای بتن خودتراکم سبک (Hubertova و Hela (۲۰۰۷))

Hubertova و Hela (۲۰۰۷) در پژوهشی ساخت مخلوطهای بتن خودتراکم با کمک سبکدانه و مقایسه ی عملکرد دو پوزولان متاکائولن و دوده ی سیلیسی را در این نوع بتن مدنظر قرار داده اند. برای مطالعه و مقایسه مخلوطهای ساخته شده، عیار سیمان پرتلند و میزان افزودنی های مصرفی در همه ی مخلوطها ثابت در نظر گرفته شده است . در این پژوهش همچنین برای ارزیابی مخلوط های بتن خودتراکم سبک در حالت تازه، آزمایش هایی نظیر جریان اسلامپ، جعبه ی L و حلقهی J انجام گرفته است که نتایج آنها در جدول زیر ارائه شده است. در حالت سخت شده نیز مواردی چون مقاومت فشاری، کششی و مقاومت در برابر یخ زدن مورد توجه قرار گرفته است که نتایج آزمایش های مقاومت فشاری و کششی مخلوط های بتن خودتراکم سبک در جدول زیر نشان داده شده است.

بیشتر بخوانید  روش ارائه طرح اختلاط بتن سنگین
نتایج برخی از آزمایش های انجام گرفته بر روی مخلوط بتن خودتراکم تازه (Hubertova و Hela (۲۰۰۷))
نتایج برخی از آزمایش های انجام گرفته بر روی مخلوط بتن خودتراکم تازه (Hubertova و Hela (۲۰۰۷))

با توجه به چگالی متفاوت مخلوطهای ساخته شده، محققین ضریب راندمان سازهای (نسبت مقاومت فشاری به چگالی) را به عنوان مبنای مقایسه ی مخلوطهای بتن خودتراکم سبک انتخاب نموده و بر این اساس مخلوط حاوی دوده ی سیلیسی را به عنوان مخلوط بهینه انتخاب نموده اند. این افراد همچنین برای ارزیابی اقتصادی مخلوطهای ساخته شده، با در نظر گرفتن نسبت قیمت به مقاومت فشاری هر مخلوط، مخلوط حاوی متاکائولن (مخلوط ۲) را دارای مناسب ترین شرایط از این منظور معرفی نموده اند.

نتایج آزمایش مقاومت فشاری و کششی مخلوطهای بتن خودتراکم سبک (Hubertova و Hela (۲۰۰۷))
نتایج آزمایش مقاومت فشاری و کششی مخلوطهای بتن خودتراکم سبک (Hubertova و Hela (۲۰۰۷))

بتن خود تراکم کم سیمان ( Eco – SCC )

به احتمال زیاد انگیزه ی ابتدایی گسترش سیمانهای پرتلند آمیخته، صرفه جویی در هزینه بوده است. با این وجود، نیروی محرک رشد سریع تولید سیمان های آمیخته در بسیاری از کشورهای اروپایی و آسیایی پتانسیل صرفه جویی انرژی بوده است. هم اکنون نیز مصرف انرژی بزرگترین نگرانی زیست محیطی در ارتباط با تولید بتن و سیمان است. صنعت سیمان یکی از پرمصرفترین صنایع تولیدی می باشد و بخش عظیمی از منابع طبیعی با ارزش را از بین می برد، به گونه ای که تخمین زده می شود حدود ۱۳ درصد مصرف انرژی در بخش صنعت مربوط به این ماده ی ساختمانی است. علاوه بر این، تولید هر تن سیمان پرتلند منجر به تولید حدود یک تن گاز دی اکسید کربن می گردد. همه ی این موارد باعث می گردد ضرورت کاهش میزان مصرف سیمان با اتخاذ روشهای مختلف و یا جایگزینی بخشی از سیمان با موادی که عملکرد خمیر سیمان را از منظر مقاومت و دوام به مخاطره نمی اندازد، احساس شود. این مسئله در بتن خودتراکم که معمولا برای ساخت آن از مقادیر زیاد سیمان استفاده می گردد و “هزینه ی تولید زیاد از معایب آن عنوان می گردد، از اهمیت بیشتری برخوردار است.

رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰) در مطالعات خود به بررسی روش هایی برای کاهش عیار سیمان مصرفی در بتن خودتراکم پرداخته اند. استفاده از مفهوم حداکثر چگالی تراکمی برای دانه بندی سنگدانه ها (Dense packing)، استفاده از مقدار بهینه ی پوزولان زئولیت طبیعی و نیز کاربرد پودر سنگ آهک به عنوان ماده ی پرکننده مواردی هستند که به عنوان راهکارهای مفید ارائه شده اند. همان طور که در جدول زیر مشاهده می شود، در مخلوطهای ساخته شده، عیار کل مواد سیمانی به ۳۵۰ کیلوگرم در متر مکعب محدود شده و سطوح جایگزینی ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۲۵ و ۳۰ درصد وزنی سیمان نیز برای پوزولان زئولیت طبیعی انتخاب شده است. نکته ی قابل توجه دیگر در این پژوهش، عدم استفاده از افزودنی شیمیایی اصلاح کننده ی لزجت در ساخت مخلوط های بتنی می باشد. در جدول زیر نتایج برخی آزمایشهای بتن تازه ارائه شده است.

نسبتهای اختلاط بتن خود تراکم کم سیمان (رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰))
نسبتهای اختلاط بتن خود تراکم کم سیمان (رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰))
نتایج آزمایش های بتن خودتراکم کم سیمان در حالت تازه (رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰))
نتایج آزمایش های بتن خودتراکم کم سیمان در حالت تازه (رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰))

با در نظر داشتن بازه های پذیرش ارائه شده توسط راهنمای EFNARC (۲۰۰۲) می توان گفت مخلوط فاقد پوزولان زئولیت (CTRL) و نیز مخلوط حاوی ۳۰ درصد پوزولان (Z30) توانایی ارضای ویژگی های موردنیاز بتن خودتراکم را دارا نمی باشند، درحالی که ۴ مخلوط ساخته شده ی دیگر را می توان در ردهی بتن های خودتراکم قرار داد. قابل ذکر است که مقاومت فشاری همهی مخلوطها در سن ۲۸ روز در بازهی ۳۰ تا ۴۰ مگاپاسکال قرار دارد که با توجه به میزان سیمان مصرفی (به عنوان نمونه ۲۴۵ کیلوگرم در متر مکعب در مخلوط Z30)، قابل ملاحظه میباشد.

جدول زیر نتایج آزمایش نفوذ تسریع شده ی یون کلراید را برای مخلوطهای بتن خودتراکم کم سیمان نشان میدهد. بازههای نفوذپذیری نیز بر اساس استاندارد ۱۲۰۲ ASTM در جدول آورده شده است. همان طور که مشاهده می شود نتایج همه ی مخلوطهای حاوی پوزولان زئولیت طبیعی در سن ۹۰ روز در محدوده ی نفوذپذیری کم قرار گرفته اند که این مسئله نشانگر فعالیت این پوزولان طبیعی با گذشت زمان و تأثیر مثبت آن بر نفوذپذیری بتن خودتراکم سخت شده می باشد. باید توجه داشت که مخلوط NC – CTRL مخلوطی با نسبت های اختلاط مشابه (ولی با میزان فوق روان کننده کمتر) با مخلوط CTRL می باشد که دارای میزان اسلامپ ۱۵۰ میلی متر بوده و به منظور بررسی تأثیر پوزولان زئولیت بر خواص بتن در حالت سخت شده ساخته شده است.

نتایج آزمایش نفوذ تسریع شده یون کلراید و رده نفوذپذیری در برابر نفوذ یون کلراید بر اساس استاندارد 1202 ASTM C (رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰))
نتایج آزمایش نفوذ تسریع شده یون کلراید و رده نفوذپذیری در برابر نفوذ یون کلراید بر اساس استاندارد ۱۲۰۲ ASTM C (رمضانیان پور و کاظمیان (۱۳۹۰))

با در نظر گرفتن نتایج آزمایشگاهی، این محققین اظهار داشته اند که با به کار گیری راهکارهای ذکر شده، می توان عیار سیمان مخلوطهای بتن خودتراکم را که معمولا در بازه ی ۴۰۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم بر مترمکعب قرار دارد، کاهش داده و از نظر اقتصادی بتن خودتراکم را قابل رقابت با بتن معمولی تولید نمود. تأثیر قابل توجه پوزولان زئولیت طبیعی بر نتایج آزمایش های مقاومت الکتریکی سطحی و نفوذ تسریع شده ی یون کلراید نیز از دیگر نتایج این پژوهش می باشد.

Mueller و همکارانش (۲۰۱۰) نیز طی پژوهشی تأثیر افزودن مقادیر مختلف پودر سنگ آهک بر خواص بتن خودتراکم کم سیمان مورد توجه قرار داده اند. نسبت های اختلاط مورد استفاده در جدول زیر نشان داده شده است. این افراد با استفاده از سیمان با درجه ی نرمی زیاد (۶۲۰ مترمربع بر کیلوگرم) و نیز افزودنی اصلاح کننده ی لزجت، موفق به ساخت بتن خودتراکمی حاوی ۲۲۰ کیلوگرم در مترمکعب سیمان، ۱۰۰ کیلوگرم در متر مکعب پودر سنگ آهک و ۱۰۰ کیلوگرم در متر مکعب ماده ی پرکننده شده اند که دارای مقاومت فشاری حدودأ ۲۵ مگاپاسکال می باشد. البته مقادیر زیاد نسبت آب به سیمان مورد استفاده و عدم توجه به اثرات احتمالی آن بر نفوذپذیری و سایر جنبه های دوام، مسئله ی مهمی است که در این پژوهش به آن توجه نشده است و کاربرد این مخلوطهای بتن خودتراکم را با چالش مواجه می کند.

نسبت های اختلاط بتن خودتراکم کم سیمان (Mueller و همکارانش (۲۰۱۰))
نسبت های اختلاط بتن خودتراکم کم سیمان (Mueller و همکارانش (۲۰۱۰))

این محققین با توجه به نتایج آزمایشگاهی به دست آمده، به این نتیجه رسیده اند که به کار گیری پودر سنگ آهک به عنوان یک ماده ی پرکننده در بتن خودتراکم، سبب افزایش پایداری مخلوط تازه و نیز کاهش افت کارایی با گذشت زمان می گردد. علاوه بر این توانایی پر کنندگی بتن خودتراکم با افزایش میزان مواد سیمانی و متعاقبا افزایش حجم ماتریس خمیری، زیاد میشود.

بتن خود تراکم ژئوپلیمری

ژئوپلیمر از ترکیب یک ماده ی آلومینوسیلیکاتی فعال (جامد) با یک محلول فعال ساز قلیایی تولید میشود و به عنوان یک جایگزین بتن که البته فاقد سیمان پرتلند می باشد، طی سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. از جمله مواد پودری آلومینوسیلیکاتی که برای تولید مخلوط های ژئوپلیمری مورد استفاده قرار می گیرند، می توان به پوزولان های طبیعی، روباره، متاکائولن و خاکستر بادی اشاره کرد. انگیزه ی اصلی تولید و تحقیق بر روی ژئوپلیمر، کاربرد آن به جای سیمان پرتلند می باشد که تولید آن تبعات زیست محیطی فراوانی به دلیل مصرف انرژی فراوان و تولید مقادیر زیاد گاز دی اکسید کربن) دارد. علاوه بر مزایای محیط زیستی، ژئوپلیمر دوام مناسبی در مقابل آتش، نفوذ کلراید و تهاجم اسیدی دارد. از تفاوت های قابل توجه بین بتن ساخته شده با سیمان پرتلند و ژئوپلیمر، عوامل تأثیرگذار بر مقاومت فشاری است. برخلاف بتن سیمان پرتلندی که مقاومت فشاری آن تا حد بسیار زیادی تابع نسبت آب به سیمان میباشد، محققین تاکنون عوامل فراوانی را به عنوان موارد تأثیرگذار بر مقاومت فشاری بتن ژئوپلیمری عنوان کرده اند ولی در خصوص مهم ترین عوامل تأثیرگذار اتفاق نظر وجود ندارد. کاظمیان و همکارانش (۲۰۱۵) در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا عوامل تأثیرگذار را در چهار گروه خواص ماده ی آلومینوسیلیکاتی، ترکیب محلول فعال ساز، نسبت محلول فعال ساز به ماده آلومینوسیلیکاتی و نحوه ی عمل آوری طبقه بندی کرده اند. این افراد با انجام مطالعات آزمایشگاهی بر روی مخلوطهای ژئوپلیمری بر پایه ی خاکستر بادی به بررسی تأثیر عوامل مختلف بر مقاومت فشاری مخلوطها پرداخته اند. نسبت های اختلاط و نیز مقاومت فشاری مخلوطها در سنین مختلف به ترتیب در جدول زیر و شکل زیر مشاهده می شوند. چرخه عمل آوری برای مخلوطهای ارائه شده در شکل زیر عبارت از ۲۴ ساعت عمل آوری با بخار (۶۰ درجه سانتی گراد) و سپس عمل آوری مرطوب در دمای ۲۳ درجه سانتی گراد بوده است.

در نهایت این محققین با کمک داده های به دست آمده و نیز جمع آوری داده های محققین دیگر و مطالعه ی آنها، ضمن ارائه ی یک مدل آماری سه مشخصه را به عنوان موارد اصلی موردنیاز برای تخمین مقاومت فشاری مخلوط ژئوپلیمری تحت یک چرخه ی عمل آوری مشخص پیشنهاد کرده اند. این مشخصه ها عبارت اند از: میزان قلیاییت (pH) محلول فعال ساز، نسبت SiO2 / Na20 (مولار) و نسبت محلول فعال ساز به خاکستر بادی (حجمی).

مشخصات مخلوطهای ژئوپلیمری بر پایه ی خاکستر بادی (کاظمیان و همکارانش (۲۰۱۵)
مشخصات مخلوطهای ژئوپلیمری بر پایه ی خاکستر بادی (کاظمیان و همکارانش (۲۰۱۵)
روند کسب مقاومت فشاری مخلوطهای ژئوپلیمری بر پایه خاکستر بادی (کاظمیان و همکارانش (۲۰۱۵))
روند کسب مقاومت فشاری مخلوطهای ژئوپلیمری بر پایه خاکستر بادی (کاظمیان و همکارانش (۲۰۱۵))

ایده ی تولید مخلوط خودتراکم در مورد مخلوطهای ژئوپلیمری نیز بکار گرفته شده است. با این حال به نظر می رسد چالش هایی در این خصوص وجود دارد که صرفا در مورد بتن ژئوپلیمری مطرح می شوند. یکی از مهم ترین این موارد افزایش دمای مخلوط ژئوپلیمری در هنگام اختلاط بر اثر ترکیب اجزای مختلف می باشد. این مسئله سبب پیچیدگی رفتار رئولوژیکی مخلوط تازه میشود و بر این اساس تغییرات رئولوژی بر اثر تغییرات دما باید مورد توجه قرار گیرد. علاوه بر این، با توجه به تفاوت های رفتاری مخلوطهای ژئوپلیمری تازه در مقایسه با مخلوطهای ساخته شده با سیمان پرتلند، شاید نیاز به بازنگری آزمایشهای معمول بتن خودتراکم و بازه های پذیرش مورد استفاده برای نتایج این آزمایش ها باشد.

بیشتر بخوانید  بتن خودتراکم | قسمت 5: بتن خودتراکم تازه (مشخصه های جریان بتن و آزمایش ها)

از جمله تحقیقات محدودی که در خصوص مخلوطهای ژئوپلیمری خودتراکم صورت گرفته است می توان به مطالعات Memon و همکارانش (۲۰۱۳) اشاره کرد که به بررسی تأثیر دودهی سیلیسی بر خواص مخلوط ژئوپلیمری خودتراکم بر پایه ی خاکستر بادی پرداخته اند. در همه ی مخلوطهای ساخته شده توسط این افراد نسبت آب به مادهی ژئوپلیمری (جامد) برابر با ۰٫۳۳ و میزان کل مواد سیمانی به ۴۰۰ کیلوگرم بر مترمکعب محدود شده است. همچنین برای ارزیابی کارایی مخلوط ژئوپلیمری تازه، آزمونهای جریان اسلامپ، قیف V شکل و جعبه ی L شکل انجام شده اند. نهایتا بعد از اعمال ۴۸ ساعت عمل آوری در دمای زیاد، برخی از خواص بتن سخت شده نیز مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج آزمایشگاهی به دست آمده نشان میدهد جایگزینی خاکستر بادی با دوده ی سیلیسی به طور کلی سبب کاهش قابلیت روانی مخلوط  ژئوپلیمر تازه می شود، در حالی که خواص مکانیکی ژئوپلیمر در حالت سخت شده را بهبود می بخشد.

Bilek (۲۰۱۱) نیز در تحقیقات خود به طراحی مخلوط ژئوپلیمری خودتراکم مناسب برای تولید قطعات بتنی جداساز (نیوجرسی) در یک کارخانه بتن آماده پرداخته است. برای ساخت مخلوط ها از ترکیب سیلیکات سدیم و هیدروکسید پتاسیم به عنوان محلول فعال ساز و نیز خاکستر بادی و روباره ی کوره آهن گدازی استفاده شده است. همچنین برای افزایش مقاومت قطعات بتنی در برابر یخ زدگی از افزودنی حباب هوازا استفاده شده است. مقاومت فشاری مخلوط های مورداستفاده برای تولید آزمایشی قطعات بتنی در سن ۲۸ روز حدودا ۶۸ مگاپاسکال بوده است. شکل زیر تصاویری از عملیات تولید آزمایشی موفق قطعات بتنی جداساز به کمک بتن ژئوپلیمری خودتراکم را نشان میدهد.

تولید آزمایشی قطعات بتنی جداساز با بتن ژئوپلیمری خودتراکم در کارخانه تولید بتن آماده - الف) آماده سازی قالب ها برای بتن ریزی ب) قالبهای حاوی بتن ژئوپلیمری خودتراکم ج) جداسازی بخشی از قالب پس از ۳۰ دقیقه د) قطعات تولیدشده پس از باز کردن کامل قالب (برگرفته از Bilek (۲۰۱۱))
تولید آزمایشی قطعات بتنی جداساز با بتن ژئوپلیمری خودتراکم در کارخانه تولید بتن آماده – الف) آماده سازی قالب ها برای بتن ریزی ب) قالبهای حاوی بتن ژئوپلیمری خودتراکم ج) جداسازی بخشی از قالب پس از ۳۰ دقیقه د) قطعات تولیدشده پس از باز کردن کامل قالب (برگرفته از Bilek (۲۰۱۱))

زمینه های تحقیقاتی آینده در ارتباط با بتن خود تراکم

با در نظر گرفتن موارد عنوان شده در این کتاب، می توان گفت مطالعات در ارتباط با جنبه های مختلف بتن خود تراکم (شامل رفتار در حالت تازه و سخت شده) و نیز مسائل اجرایی آن همچنان در دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی ادامه دارد و پژوهشگران صنعت بتن در تلاش هستند تا با به کارگیری تکنولوژی های جدید، بهینه سازی نسبت های اختلاط و استفاده از مصالح بومی کشور خود با صرف کمترین هزینه به خواص مطلوب بتن خودتراکم دست یابند. علی رغم پیشرفتهای حاصل شده، به نظر می رسد هنوز کاستی های فراوانی در این ارتباط وجود دارد که از آن جمله می توان به نبود ضوابط پذیرش قابل قبول همگان و نیز آزمایش واحد برای ارزیابی ویژگی های سه گانه ی بتن خودتراکم در حالت تازه و نیز ابهامات در خصوص تفاوت های رفتاری آن با بتن معمولی در حالت سخت شده اشاره نمود. علاوه بر این، چالش های موجود در فرایند اجرای این نوع بتن، به همراه حساسیت زیاد موردنیاز در ارتباط با کیفیت مصالح مورد استفاده برای تولید انبوه آن نیز از عوامل محدود کننده ی کاربرد آن در پروژه های عمرانی بشمار می آید. پیشرفت تکنولوژی و مطالعات آتی در این زمینه ها قطعا می تواند چالش ها و ابهامات موجود را برطرف نموده و سبب پذیرش و گسترش کاربرد بتن خودتراکم به منظور ساخت سازه های مختلف گردد.

مراجع:

– پورخورشیدی، ع.، پرهیزکار، ط، گزارش تحقیقاتی “سیمانهای آمیخته پوزولانی [ضرورت رویکرد تولید و فرهنگ سازی مصرف ]”، شماره نشر: گ-۵۸۹، انتشارات مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۹۰ – توکل، س.، کاظمیان، ع.، شکرانی، ح.، ” امکان سنجی ساخت بتن سبک (مقاومت، چگالی، هزینه)”، نخستین کنفرانس بین المللی تکنولوژی بتن، تبریز، ایران، ۱۳۸۸. – خداداد سریزدی، م.، فامیلی، ه، “روش جلیقهای مقاوم سازی ساختمانهای بتنی با استفاده از بتن سبک خودمتراکم”، نشریه ی داخلی انجمن بتن ایران، شماره ۴۴، زمستان ۱۳۹۰ – رمضانیان پور، ع.، سروری، م، کاظمیان، ع.، “بررسی رفتار رئولوژیکی و دوام بتن خودتراکم سازگار با محیط زیست حاوی پوزولان زئولیت طبیعی”، کنفرانس ملی بتن خودمتراکم، کرمان، ایران، ۱۳۹۰ – رئیس قاسمی، ا. م.، پرهیزکار، ط.، خواجه احمد عطاری، ن.، گزارش تحقیقاتی استفاده از روش های نوین طرح مخلوط بتن و بتنهای توانمند”، شماره نشر: گ-۵۸۸، انتشارات مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، ۱۳۹۰

_ – ساتیش، چ، لیف، ب، بتن سبکدانه، ترجمه ی دکتر محمد شکرچی زاده، دکتر آرزو امدادی و دکتر نیکلاس على لیبر، موسسه ی انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، تهران، ایران، ۱۳۸۷ – شکرچی زاده، م، لیبر، ن. ع.، جلیلی، م.، راهنمای کاربردی بتن سبکدانه سازهای، انتشارات ۱۸۹٫ owulgpata – متا، ک.، مونتهئیرو، پ.، ریزساختار، خواص و اجزای بتن، ترجمه ی دکتر علی اکبر رمضانیان پور، دکتر پرویز قدوسی و دکتر اسماعیل گنجیان، انتشارات دانشگاه صنعتی امیرکبیر، .۱۳۸۸ – Aïtcin, P.C., High-Performance Concrete, Modern Concrete Technology 5, E & FN Spon, London, 591 pages, 1998. – Chen, W. F., The Civil Engineering Handbook, CRC Press, 2609 pages, 1995. · Deeb, R., Ghanbari, A., Karihaloo, B. L. “Development of selfcompacting high and ultra high performance concretes with and without steel fibres”, Cement and Concrete Composites 34, pp. 185–۱۹۰, ۲۰۱۲٫ – Ferrara, L., Bamonte, P., Caverzan, A., Musa, A., Sanal, I. “A comprehensive methodology to test the performance of Steel Fibre Reinforced Self-Compacting Concrete (SFR-SCC)”, Construction and Building Materials, Vol. 37, pp. 406-424, 2012. – Goel, S., Singh, S. P., Singh, P. “Flexural fatigue strength and failure probability of self compacting fibre reinforced concrete beams”, Engineering Structures, Vol. 40, pp. 131-140, 2012 – Ha, L., Karsten, S., Ludwig, H. “Synergistic Effect of Rice Husk Ash and Fly Ash on Properties of Self-Compacting High Performance Concrete”, Presented at the Proceedings of Hipermat 2012 – 3″ International Symposium on UHPC and Nanotechnology for Construction Materials, Kassel, Germany, 2012. · Hubertova. M.. Hela, R. “The Effect of Metakaolin and Silica Fume on the Properties of Lightweight Self Consolidating Concrete”, In: V. M. Malhotra Ed. 9th Canmet/ACI International Conference on Recent Advances in Concrete Technology, SP-243, American Concrete Institute, pp. 35-48, May 2007. – Jung Jun. P. Su Tae. K., Kyung Taek, K., Sung Wook, K. “Influence of the Ingredients on the Compressive Strength of UHPC as a Fundamental Study to Optimize the Mixing Proportion”, Second International Symposium on Ultra High Performance Concrete Kassel, Germany, 2008. – Memon. E. Nuruddin, M., Shafiq, N. “Effect of silica fume on the fresh and hardened properties of fly ash-based self-compacting geopolymer Concrete”, International Journal of Minerals, Metallurgy and Materials. Vol. 20, No. 2, 2013.

_ – Kassimi, F., El-Sayed, A., Khayat, K. H. “Performance of FiberReinforced Self-Consolidating Concrete for Repair of Reinforced Concrete Beams”, ACI Materials Journal, Vol. 111, No. 6, pp. 1277-1285, 2014. – Kazemian, A., Gholizade Vayghan, A., Rajabipour, F. “Quantitative Assessment of Parameters That Affect Strength Development in Alkali Activated Fly Ash Binders”, Construction and Building Materials, Vol. 93, pp. 869–۸۷۶, ۲۰۱۵٫ – Mueller, F., Wallevik, O. “Effect of Limestone Filler Addition in EcoSCC”, ۶th International RILEM Symposium on Self-Compacting Concrete, Montreal, Canada, 2010. – Papanicolaou, C. G., Kaffetzakis, M. I., “Lightweight Aggregate SelfCompacing Concrete: State-of-the-Art & Pumice Application”, Journal of Advanced Concrete Technology, Vol. 9, No. 1, pp. 15-29, 2011. – Pereira, E., Barros, J., Camões, A. “Steel fiber-reinforced self-compacting concrete: experimental research and numerical simulation”, Journal of Structural Engineering, Vol. 134, No. 8, pp. 1310-1321, 2008. – Ramezanianpour, A. A., Alapour, F. “Compressive strength of fly ash geopolymer paste designed by Taguchi method”, Third International conference on Sustainable Construction Materials and Technologies (SCMT3), Kyoto, Japan, 2013. – Ramezanianpour, A. A., Alapour, F. “Influence of alkaline liquid activators ratio and NaOH molarity on low-calcium fly ash based geopolymer”, Fourth International conference on Concrete and Development, Tehran, Iran, 2013. – Ramezanianpour, A. A., Kazemian, A., Nikravan, M., Mahpur, A., Moghaddam, M. A. “Influence of a low-activity slag and silica fume on the fresh properties and durability of high performance self-consolidating concrete”, Presented at International Conference on Sustainable Construction Materials and Technologies (SCMT3), Kyoto, Japan, 2013. – Ramezanianpour, A. A., Kazemian, A., Sarvari, M., Ahmadi, B. “Use of natural zeolite to produce Self-consolidating concrete with low portland cement content and high durability”, Journal of Materials in Civil Engineering (ASCE), Vol. 25, No. 5, pp. 589-596, 2013. – Skarendahl, A. “Changing concrete construction through use of selfcompacting concrete”, PRO 42: 1st International RILEM Symposium on Design, Performance and Use of Self-Consolidating Concrete – SCC’2005, China, 2005. – Shah, S. P., Akkaya, Y., Bui, V. K. “Innovations in microstructure, processing and properties”, Innovations and Developments in Concrete Materials and Construction: Proceedings of the International Conference at the University of Dundee, Scotland, UK, 2002.

_ Shah, S. P., Ferrara, L., Kwon, S. H. “Recent Research on SelfConsolidating Steel Fiber- Reinforced Concrete”, ACI SP-272-06, pp. 109134, 2010. – Yanai, S., Sakata, N., Npbuta, Y., Okamoto, T. “Study on mix proportion for self compacting high performance lightweight aggregate concrete” In: S. Helland, I. Holand and S. Smeplass, Eds. 2nd International Symposium on Structural Lightweight Aggregate Concrete, Kristiansand, Norwegian Concrete Association, pp. 705- 716, 2000. for self compactank and s. Sagelate Concrete,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap