فهرست اصطلاحات، و اهمیت کاربرد بتن پلیمری

بتن های حاوی پلیمرها را می توان به سه گروه تقسیم بندی کرد: ۱) بتن پلیمری (PC)، که از پلیمریزاسیون (بسپارش) مخلوطی از مونومر و سنگدانه ها تشکیل می شود، و در آن، هیچ نوع دیگری از مصالح چسبنده وجود ندارد؛ ۲) بتن اصلاح شده با لاتکس (LMC)، که به بتن پلیمری با سیمان پرتلند (PPCC) نیز موسوم است، و همان بتن با سیمان پرتلند معمولی است که معمولا از جایگزین کردن یک لاتکس (امولسیون پلیمر) به جای بخشی از آب بتن ساخته می شود؛ ۳) بتن با پلیمر تزریقی (PIC)، که از طریق تزریق کردن با نفوذ دادن مونومر به درون بتن با سیمان پرتلند سخت شده، و متعاقب آن پلیمریزاسیون مونومر در محل تولید می شود.
هر دوی PC و LMC، از سالهای دهه ۱۹۵۰ به صورت تجارتی استفاده شده اند؛ PIC دیرتر ابداع شد و از دهه ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار گرفت. بسته به مصالح بکار برده شده، PC می تواند مقاومت های فشاری در حد(۱۴۰MPa)20/000Psiرا ظرف مدت یک ساعت و یا حتی چند دقیقه کسب کند و بنابراین برای کارهای بتنی فوری در معادن، تونل ها، و جاده ها مناسب است. LMC دارای قابلیت پیوستگی عالی به بتن قدیم است، و از دوام زیاد در مقابل محلولهای مخرب نیز برخوردار است؛ بنابراین عمدتا برای روکش های کف های صنعتی و نیز برای بازسازی دال های آسیب دیده به کار گرفته میشود. در مورد PIC می توان گفت که به دلیل درزگیری ریز ترکها و منافذمویینه، امکان تولید معمول غیر قابل نفوذی که مقاومت نهایی آن در حد PC باشد، وجود دارد. PIC برای تولید محصولات پیش ساخته با مقاومت زیاد، و نیز برای بهبود دوام سطوح دال پل ها مورد استفاده قرار می گیرد.
به دلیل هزینه زیاد این مصالح و دردسرهای زیاد فن آوری تولید آنها (به جز LMC)، استفاده از بتن های حاوی پلیمر خیلی محدود است. در نتیجه، فقط مرور خلاصه ای بر مواد، فناوری تولید، و خواص این نوع بتن ها خواهیم کرد. برای مطالعه جزئیات بیشتر، به سایر منابع منتشر شده در این زمینه مراجعه شود.

بتن پلیمری

آن چه که به عنوان بتن پلیمری (PC) نامیده میشود، مخلوطی از سنگدانه ها و یک پلیمر، به عنوان چسبنده، است. برای به حداقل رساندن مقدار چسبنده، بسیار مهم است که حداکثر ممکن جرم مخصوص توده خشک سنگدانه ها حاصل گردد. برای مثال، در یک تحقیقات انجام شده در انستیتوی تحقیقات ساختمان در اوهاما، در کشور ژاپن ، با استفاده از سنگدانه درشت با دو نوع دانه بندی مختلف ولی با حداکثر اندازه ، و ماسه با پنج نوع دانه بندی سعی گردید که منحنی فولر برای حداکثر جرم مخصوص مخلوط سنگدانه ها به دست آید؛ منافذ محدوده ۲۰ تا ۲۵ درصد، با مخلوطی از رزین پلی استر غیر اشباع ۱ : ۱ و سنگ آهک پودر شده، پر شدند. مهم آن بود که از سنگدانه های خشک استفاده شود، زیرا وجود رطوبت سبب آسیب دیدگی جدی در خواص این نوع بتن می شود.
در تحقیقات فوق الذکر، که در ژاپن صورت گرفت، یک کاتالیزور پر وکسیدی و یک تسریع کننده، با مونومر مخلوط گردیدند تا در نتیجه، پلیمریزاسیون بین توسعه پیدا کند. برای عمل آوری، از دو روش مختلف استفاده شد. یکی عمل آوری حرارتی در ۵۰ تا ۷۰، و دیگری عمل آوری در دمای اطاق در ۲۰. مقاومت فشاری نمونه های عمل آوری شده با حرارت، ظرف مدت ۵ ساعت به حدود(۱۴۰MPa)20/000Psi رسیده در حالی که نمونه هایی که به طور معمولی عمل آوری شده بودند پس از ۷ روزه در حدود ۱۵۰۰۰psi مقاومت داشتند. رزین های پلی استر خواستار بیشتری دارند، زیرا نسبت به بقیه محصولات از هزینه نسبتا کمتری برخوردارند. محصولات تجارتی بافرمولهای مختلفی موجودند، که بعضی از آنها، قابلیت سخت شدن و کسب مقاومت در حد ۱۵۰۰۰Psi (105Mpa) در مدت چند دقیقه بدون اعمال حرارت را دارند. رزین های اپوکسی گرانترند،ولی می توانند مزایایی نظیر چسبندگی به سطوح خیس را داشته باشند. به نظر می رسد که استفاده از مونومر استایرن، و متیل متاکریلیت (MMA)، همراه با کاتالیزور پوکسید بنزوییلی و یک پیش برنده آمینی، در بتن های پلیمری (PC) رو به گسترش باشد. با افزودن یک ماده جفت جفت کننده سیلانی به سیستم مونومر بتن پلیمری، چسبندگی بین پلیمر و سنگدانه زیاد میشود و در نتیجه محمی با مقاومت بیشتر به دست می آید.
خواص بتن پلیمری (PC)، عمدتا تابع مقدار و خواص پلیمر در بتن است. برای مثال،PC ساخته شده با MMA ماده ای ترد است که رابطه تنش – کرنش در آن، تقریبا خطی و مقاومت نهایی آن زیاد است . مشخصات متعارف یک بتن پلیمری پلی استری و یک بخش پلیمری با پلی متیل متاکریلیت در جدول زیر درج شده است. گوگرد، که یک محصوص جنبی پالایشگاههای نفت است، دارای لزجت کم در دمای ۱۲۰ است. این ماده، به طور موفقیت آمیزی برای ساخت PC به کار رفته است. به دلیل مقاومت شیمیایی خوب و مقاومت اولیه و مدول ارتجاعی زیاد بتن های پلیمری، کاربرد صنعتی آنها عمدتا در روکش ها و کارهای تعمیراتی است. خصوصیات حرارتی و خزشی بتن پلیمری، معمولا از نظر استفاده از آن در سازه، مناسب نیست. طبق نظر لات (Lott) و همکارانش ، بتن های پلی استری ویسکوالاستیک هستند و تحت بارگذاری فشاری ثابت، در حد تنش های بیشتر از ۵۰ درصد مقاومت نهایی، گسیخته میشوند. بارگذاری ثابت در حد تنش های ۲۵ درصد برای بارگذاری به مدت ۱۰۰۰ ساعت سبب کاهش ظرفیت مقاومت نهایی نگردید. بنابراین پژوهشگران توصیه می کنند که در هنگام استفاده از بتن پلی استر در سازه های که دارای نسبت زیاد بار زنده به بار مرده هستند و نیز در سازه های مرکبی که در آنها بتن پلی استر است ممکن است در بارگذاری دراز مدت دجار وادادگی شود، توجه خاصی به رفتار آن بشود.

بیشتر بخوانید  بتن خودتراکم | قسمت 5: بتن خودتراکم تازه (مشخصه های جریان بتن و آزمایش ها)

بتن اصلاح شده با لاتکس

مواد و فن آوری تولید بتن نوع LMC مشابه همان است که در بتن معمولی با سیمان پرتلند استفاده می شود به جز آنکه در اینجا، از لاتکس، که یک سوسپانسیون کلوئیدی پلیمر در آب است. به عنوان ماده افزودنی استفاده می شود. لاتکس های گذشته، دارای پایه پلی وینیل استات یا پلی وینیلیدن کلراید بودند، اما امروزه بندرت از مواد مزبور استفاده می شوند، زیرا در مورد ماده اول

 

رفتار تنش کرنش بتن حاوی پلیمرها: (الف) بتن های پلیمری حاوی انواع مختلف پلیمر؛ (ب) بتن با پلیمر تزریقی، حاوی پلی متیل متاکریلیت.
رفتار تنش کرنش بتن حاوی پلیمرها: (الف) بتن های پلیمری حاوی انواع مختلف پلیمر؛ (ب) بتن با پلیمر تزریقی، حاوی پلی متیل متاکریلیت.

 

احتمال وجود دارد که مقاومت بتن خیس کم باشد و در مورد ماده دوم نیز، خطر خوردگی آرماتور وجود دارد. امروزه، بیشتر، از پلیمرهای الاستومری یا پلیمرهای شبه لاستیکی با پایه استایرن بوتادین، و هم از پلیمر پلی اکریلات، استفاده میشود.
عموما، حدود ۵۰ درصد وزنی یک لاتکس، ذرات کروی و بسیار کوچک پلیمری، به قطر ۰٫۰۱ تا ۱ میکرون است که با استفاده از مواد فعال کننده سطحی، به صورت سوسپانسیون در آب در آمده اند. وجود عناصر فعال کننده سطحی در لاتکس تمایل به ایجاد مقادیر زیادی حباب هوا در بتن دارند؛ بنابراین، معمولا به لاتکسهای تجارتی، مواد حذف کننده هوا افزوده میشود. از آنجا که برای ساخت بتن های متعارف LMC از پلیمر به میزان ۱۰ تا ۲۵ درصد وزنی سیمان استفاده میشود، لذا در صورت افزودن این پلیمر، بتن مزبور به مقدار زیادی آب اختلاط نیاز خواهد داشت. بنا به دلایلی که ارائه خواهیم کرد، کاربرد LMC در روکش ها، به جاهایی محدود می شود که منظور اصلی ما، دوام در شرایط محیطی سخت است. بدین علت است که برای ساخت LMC، باید میزان آب اضافی لازم

 

مشخصات مکانیکی متعارف بتن های حاوی پلیمر ها(بر حسبpsi)
مشخصات مکانیکی متعارف بتن های حاوی پلیمر ها(بر حسبpsi)

برای آن را تا حد امکان کم در نظر بگیریم، مولکولهای کروی پلیمر و حباب هوا، همراه با لاتکس معمولا کارایی عالی ای را فراهم می کنند. نسبت های متداول آب به سیمان در محدوده ۰٫۴۰ تا ۰٫۴۵ ، و مقادیر سیمان متعارف در حدود Ib/yd 3۶۵۰ تا ۷۰۰( m3/ kg۳۹۰ تا ۴۲۰) می باشد.
شایان ذکر است که برخلاف پلیمریزاسیون شدن مونومرها، که با کمک مواد افزودنی ویا فعالسازی حرارتی صورت می گیرد، سخت شدن لاتکس ها از طریق خشک شدن آنها یا افت آب درون آنها انجام میشود. در یک مخلوط تازه حاوی LMC مقداری افت رطوبت داخلی وجود دارد. زیرا برای هیدراتاسیون سیمان پرتلند، به آب نیاز است؛ با این وجود، این امر، برای کسب مقاومت مناسب بتن، کافی نیست، در نتیجه، عمل آوری خشک برای LMC الزامی است؛ اعتقاد بر این است که ماده عمل آوری شده در هوا، موجب تشکیل یک لایه نازک پلیمر یکپارچه و چسبنده می شود که روی محصولات ناشی از هیدراتاسیون سیمان، قطعات سنگدانه، و حتی منافذ مویینه را می پوشاند.
مشخصات مکانیکی یک ملات متداول اصلاح شده با لاتکس (یا نسیت ماسه به سیمان برابر با ۳)، که شامل ۲۰ درصد وزنی پلیمر جامد باشد، و به مدت ۲۸ روزه در رطوبت نسبی ۵۰ درصد تحت عمل آوری خشک قرار گرفته باشد، با مشخصات ملاتهای سیمان پرتلند (به عنوان کنترل)، مقایسه شده و در جدول بالا درج شده است. این داده ها، به وضوح نشان میدهند که از نظر مقاومت کششی و خمشی LMC بهتر از مصالح کنترل مزبور است. با این وجود، مقاومت کسب شده، برای قضاوت در مورد استفاده وسیع از لاتکسها به منظور ساخت محصولات LMC به اندازه کافی گویا نیست. موثر ترین ویژگی MC قابلیت آن در پیوستگی قوی با بتن قدیمی، و نیز مقاومت آن در مقابل ورود آب و محلولهای مخرب است. اعتقاد بر این است که لایه پلیمری که منافذ مویینه و ریز ترکها را اندود می کند، نقش عمده ای را در ممانعت از جریان مایع به داخل LMC بر عهده دارد. این خصوصیات LMC سبب شده است که از آن، به عنوان یک ماده مهم، برای بازسازی کفها، پیاده روها، و عرشه های پلهای آسیب دیده استفاده شود.

بیشتر بخوانید  بتن خودتراکم | قسمت 1: معرفی بتن خودتراکم

بتن با پلیمر تزریقی

همانطور که قبلا ذکر کردیم، اهمیت عمده PIC اساسأ در این است که اگر بپذیریم که منافذه مسئول مقاومت کم و همچنین دوام ضعیف بتن در محیطهای سخت هستند، لذا می توانیم نتیجه بگیریم که حذف آنها، از طریق پر کردن آنها با پلیمر باید خصوصیات مصالح را بهبود بخشد. در بتن سخت شده، سیستم منافذ، شامل منافذ مویینه و ریزترک ها، خیلی پیچ و خم دار است. چنانچه لزجت مایع زیاد باشد و منافذ موجود در بتن، خالی نباشند زیرا آنها شامل (آب و هوا هستند)، لذا برای یک مایع بسیار مشکل است که بتواند به داخل آن نفوذ کند. بنابراین، برای تولید PIC، نه تنها انتخاب یک مایع با لزجت کم، برای نفوذ به داخل بتن، ضروری است بلکه همچنین، بتن، قبل از آنکه در معرض فرآیند نفوذ قرار گیرد، می باید خشک و مکیده شود.
معمولا از مونومرهایی نظیر متیل متاکریلیت (MMA) و استایرن، که دارای لزجت کم، نقطه جوش زیاد (افت کم ناشی از تبخیر)، و قیمت کم هستند، برای تزریق به داخل بتن استفاده می شود. مونومر، پس از نفود به داخل بتن، باید در محل پلیمریزه شود، این روند به سه طریق قابل انجام است. یک ترکیب از مواد پیش برنده شیمیایی و کاتالیزورها، برای پلیمریزه شدن در دمای اطاق، قابل استفاده می باشد. اما این روش چندان رضایت بخش نیست زیرا روند آن کند است و کمتر قابل کنترل می باشد. همچنین اشعه گاما می تواند موجب پلیمریزاسیون در دمای اطاق بشود، اما خطر این اشعه برای سلامتی، سبب شده است که از پذیرش وسیع این روش، در عمل اجتناب شود. روش سوم، که معمولا به کار گرفته می شود، شامل استفاده از مخلوطی از مونومر و کاتالیزور برای تزریق است، و در نتیجه آن، پلیمریزاسیون مونومر، از طریق حرارت دادن بتن در دمای ۷۰ تا ۹۰ با بخار، آب داغ، یا اجاقهای اشعه مادون قرمز انجام می شود.
با توجه به مطالب فوق، چنین به نظر می رسد که فن آوری تولید PIC بسیار پیچیده تر از بتن معمولی است. هر چند که فن آوری هایی ابداع شده است که تزریق در بتن سخت شده بتواند در محل انجام شود، ولی بنا به دلایل مسلم، اعضای PIC معمولا در کارخانه های محصولات پیش ساخته، ساخته می شوند. معمولا، توالی عملیات، مطابق مراحل زیر است:
۱- ساخت اعضای بتن معمولی درجا: همانطور که بعدا تشریح می شود. از آنجائیکه کیفیت بتن قبل از نفوذ، از نظر خواص محصول نهایی مهم نیست، هیچ گونه مراقبت خاصی در انتخاب مصالح و نسبت اختلاط بتن لازم نیست. ضخامت مقطع به طور کلی به حداکثر حدود ۱۵۰mm محدود می باشد، زیرا نفوذ کامل در مقاطع ضخیم مشکل است.
۲- عمل آوری اعضا: پس از خارج کردن اعضا از قالبهاء عمل آوری آنها در دماهای خطر از طریق عمل آوری مرطوب معمولی برای مدت ۲۸ روز و یا حتی ۷ روز مناسب است، زیرا خواص نهایی PIC تابع کیفیت تراوایی بتن نیست. برای برنامه زمان بندی تولید سریع را با ممکن است فن آوری های عمل آوری حرارتی نیز اعمال گردد.
٣- خشک کردن و مکش: زمان و دمای مورد نیاز برای خارج کردن آب آزاد از منافذ مویینه از محصولاتی که با رطوبت عمل آوری شده اند، تابع ضخامت عضو است. ممکن است لازم باشد که یک نمونه استوانه ای به ابعاد mm۳۰۰× ۱۵۰، به مدت ۳ تا ۷ روز در دمای خشک شدن معمولی (یعنی ۱۰۰ تا ۱۱۰) قرار گیرد تا همه آب آزاد آن خارج شود. دماهایی در حد ۱۵۰ تا ۱۷۵ می تواند روند خشک شدن را تسریع بخشد، بنابراین فرآیند در ۱ تا ۲ روز کامل می شود؛ اگر تمام منافذ و ریز ترکها در نتیجه نفوذ مونومر پر شوند، ممکن است که خطر ترک خوردگی حرارتی ناشی از حرارت دادن و سرد کردن سریع چندان اهمیت نداشته باشد.اگر نفوذ نسبتا سریع (در مدت ۱ ساعت( و عین حال کامل، مد نظر باشد، اعضای خشک شده باید قبل از غوله ور شدن در مونومر باید مکیده شوند. انجام این روند ممکن است در کاربردهای دوام ضروری نباشد. در چنین حالتی، غوطه ور کردن بتن خشک شده در درون مونومر، در تمامی طول شب، بدون مکش قبلی آن، موجب می شود که عمق نفوذ، به نصف تا به چهارم ضخامت، نسبت به سطح ورود مونومر، برسد.
۴- غوطه ور کردن بتن خشک شده، در داخل مونومر: تزریق در جای بتن در کارگاه ممکن است از طریق به شکل حوضچه در آوردن سطح آن حاصل شود، اما اعضای پیش ساخته مستقیما در مخلوط مونومر – کاتالیزور غوطه ور میگردند. مونومرهای تجارتی شامل بازدارنده ها هستند. این مواد، از پلیمریزه شدن زودرس پلیمرها در هنگام انبار کردن آنها جلوگیری می کنند؛ کاتالیزورها، برای غلبه بر تأثیر ناشی از استفاده از بازدارنده ها به کار میروند. در صورت استفاده از MAA می توان به میزان ۳ درصد وزنی پروکسید بنزوییلی را به عنوان کاتالیزور به کار برد.
همانطور که قبلا ذکر شده به دلیل سیستم منافذ پیچ و خم دار بتن سخت شده، تزریق کامل نمونه های خشک شده از طریق غوطه ور کردن یا تراوش خیلی مشکل است. در مطالعه ای که ساپلر (Sopler) و همکارانش انجام دادند، مکعب های ۱۵ سانتیمتری از بتن با نسبت آب به سیهان ۰٫۵۶ برای مدت ۷ روز تحت عمل آوری مرطوب قرار گرفتند. سپس، به مدت ۴ روزه در دمای ۱۵۰ خشک شدند، و برای مدتی، بین ۵ دقیقه تا ۴۸ ساعت در MMA غوطه ور شدند، بازرسی نمونه های پلیمریزه شده غوطه ور به مدت ۴۸ ساعت نشان داد که کل وزن پلیمر حدود .۵۴درصد وزن بتن بوده است و به درون مغزه ۳ سانتیمتری میانی نمونه هنوز نفوذی صورت نگرفته است (بنابراین فقط ۳٫۵ سانتیمتر عمق نفوذ از هر سطح حاصل شده است). در ۵ دقیقه اول در معرض قرار گرفتن بتن، حدود ۳۸ درصد از نفود ۴۸ ساعته پلیمر تحقق یافت؛ بنابراین، به تدریج بسرعت نفوذ کاهش یافت. عمق نفود در زمانهای ۱۰۰ دقیقه، ۴ ساعت، و ۸ ساعت به ترتیب برابر با۲٫۵،۲ ،۳۶ سانتیمتر بوده است. در نتیجه وقتی که تزریق کامل مد نظر باشید، غیر از غوطه ور شدن نمونه ضروری است که مونومر تحت فشار تزریق شود
۵- عایق کردن مونومر: برای جلوگیری از افت مونومر از طریق تبخیر در مدت حمل و پلیمریزاسیون، اعضای تزریق شده می باید به گونه ای مؤثر، از طریق قرارگیری آنها در ظروف فولادی، یا پوشانیدن چند لایه فویل آلومینیومی به دور آنها عایق شوند؛ در بازسازی دال های پلها، این امر، از طریق پوشانیدن سطح با ماسه حاصل میشود.
۶- پلیمریزه کردن مونومر: همان طور که قبلا تشریح شد، روش پلیمریزاسیون کاتالیزوری – حرارتی ترجیح داده می شود. زمان لازم برای تکمیل پلیمریزاسیون مونومر در اعضای عایق شده قرار گرفته در معرض بخار، آب داغ یا هوا، با حرارت مادون قرمز در ۷۰ تا ۸۰ درجه سانتی گراد ممکن است از یک زمان کم تا چندین ساعت باشد. در مورد مخلوط MMA و پروکسید بنزوییلی، هیچ اختلافی بین مقاومت نمونه های پلیمریزه شده در دمای ۷۰ درجه سانتی گراد با هوای داغ برای مدت ۱۶ ساعت، یا با آب داغ برای مدت ۴ ساعت مشاهده نگردید. پلیمریزه کردن در آب داغ، روند تولید PIC پیش ساخته را با حذف نیاز به عایق بندی، آسان می کند. خواص مکانیکی PIC در جدول بالا و شکل بالا-ب نشان داده شده است. مطالعات و خواص PIC تحت تأثیر کیفیت اولیه بتن تزریق نشده نمی باشد. برایPIC تحت تأثیر کیفیت اولیه مختلف نشان داده است که خواص مثال و ساپلر و همکارانش ،بتن هایی با سه کیفیت مختلف ۳۰۰۰Psi یا ۲۰Mpa (نسبت آب به۰٫۸۳)، Psi۵۵۰۰ یا ۳۸Mpa (نسبت آب به سد سیمان۰٫۳۸) را در معرض یک فرآیند یکسان قرار دل آب به سیمان مقاومتی مشابهی را کسب کردند، با این وجود نیاز بود.Psi.8۵ با ۳۸Mpa (نسبت آب به سیمان ۰٫۵۶ )، و Psi ۸۵۰۰ یا ۵۹Mpa (نسبت را در معرض یک فرایند یکسان قرار دادند؛ تمامی این بتن ها، خصوصیات را کسب کردند، با این وجود، در بتن با نسبت آب به سیمان ۸۳/۰به پلیمر زیادتری نیاز بود همانطور که انتظار می رود، درزگیری ریز ترکها و منافذ، تردی ماده را تغییر می دهد. منحنی تنش – کرنش در فشار، تا حدود ۷۵ درصد بارنهایی، خطی باقی می ماند میزان و انحراف از خطی بودن در هنگام گسیختگی، فقط در حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد است. به دلیل فقدان آب جذب شده، جمع شدگی و خزش چشمگیر نیستند.
با وجود مقاومت زیاد اعضای PIC، این اعضا برای استفاده سازه ای از اهمیت کمی برخوردارند، زیرا ابعاد و اندازه آنها محدودیت دارد. در مواردی که هدف اصلی، دوام عالی مصالح در برابر سایش، عمل یخ زدگی و تهاجم ناشی از محلول های شیمیایی قوی می باشد، توجه زیاد و ویژه ای به استفاده از PIC شده است. خصوصیات دوام PIC ناشی از غیر قابل نفوذ بودن و فقدان آب قابل یخ زدگی در آن است. همچنین، PIC، نوید بخش اصلاح زیر کار بتن، در ترمیم بتن عرشه های پل ها است. بدیهی است که سیستم های روکش هایی که عموما برای ترمیم جاده های تخریب شده (LMC ، PC ، یا بتن ساده با مقاومت زیاد با سیمان پرتلند) استفاده می شود، ممکن است کاملا با زیر کار بتن ترمیم نشده سازگار نباشد. کیدی ( Cady) و همکارانش ترکیبی از چندین اصلاح زیر کار بتن و بتن روکش را تحقیق کرده و نتیجه گرفته اند که فقط زیر کار از نوع MMA (اعم از غوطه ور شده یا تزریق شده( بر اثر جداشدگی، آسیب ندید و دوام بسیار خوبی در مقابل عمل یخ زدگی از خود نشان داد.

بیشتر بخوانید  چسب های بتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap