تعبیرات آب بندی و نم بندی غالباً به جای یکدیگر به کار می‌روند، ولی به طور کلی نم بندی به روش‌هایی اطلاق می‌شود که بتن را در مقابل بخار آب یا مایع آب تحت فشار کم نفوذناپذیر می‌کند، در حالی که آب بندی به روش‌هایی گفته می‌شود که بتن را در مقابل آب تحت فشار زیاد نفوذناپذیر می‌سازد.

مواد افزودنی آب بند داخل بتن

اگر نسبت‌های اختلاط بتن به نحو صحیح انتخاب شود و مخلوط به طور مناسب جا داده شده و نگهداری گردد، تحت فشارهای به ارتفاع ۳۰ متر کاملاً نفوذناپذیر بوده و نیازی به استفاده از مخلوط‌های تکمیلی یا عملیات سطحی نخواهد بود. از مخلوط‌های تکمیلی نمی‌توان انتظار جبران ضعف مخلوط یا نگهداری نامناسب بتن را داشت. در صورت ترک خوردن بتن نیز آنها غیرمؤثر خواهند بود.

تعداد زیادی مواد خاص به عنوان مخلوط‌های تکمیلی وجود دارند. به منظور استفاده مؤثر از این مواد تبعیت از توصیه‌های سازندگان آنها ضروری است. هزینه اضافی ناشی از مصرف این مواد باید در مقایسه با بتن بدون این مواد ولی با مقدار سیمان بیشتر در نظر گرفته شود. مخلوط‌های تکمیلی موجود تنوع زیادی داشته، می‌توان آنها را به صورت زیر دسته بندی نمود:

۱- کلرید کلسیم؛

۲- نمک‌های غیرآلی محلول در آب؛

۳- مواد پُرکننده منافذ، معلق در آب؛

۴- صابون‌های شامل اسیدهای چرب، بیشتر مانند استارات؛

۵- محلول‌های صابون با یک حلال قابل تبخیر که با آهک هیدراته شده واکنش می‌دهد؛

۶- مواد آسیاب شده ریز؛

۷- ترکیباتی از محلول‌های با کاربردهای پی در پی که فعل و انفعال شیمیایی ایجاد می‌کنند؛

۸- محلول‌های هیدروکربن‌های جامد در روغن یا پارافین؛

۹- پوشش‌های قیری؛

۱۰- سیمان پٌرتلند با یک ماده دافع آب.

عنوان نتیجه مجموعه وسیعی از آزمایش‌ها(۷) گزارش شده که مواد پُرکننده ریز آسیاب شده عموماً نفوذپذیری را کاهش می‌دهند و سایر انواع اثرات متنوعی دارند. برخی از مواد تکمیلی عملاً باعث افزایش نفوذپذیری می‌گردند.

بیشتر بخوانید  تکنولوژی بتن پیشرفته | انواع بتن های ویژه و کاربرد های آن

آب بند کننده‌های سطحی

مواد مورد استفاده جهت اعمال به سطح بتن را می‌توان به مواردی که به سطح بتن نفوذ کرده، منافذ را پُر می‌کنند و آنهایی که تشکیل لایه سطحی می‌دهند، دسته بندی نمود. مواد نفوذکننده ممکن است موادی خنثی باشند که فقط به طور ساده منافذ را پُر می‌کنند یا طی واکنش شیمیایی با اجزای تشکیل دهنده سطح بتن تشکیل ترکیباتی با حجم بیشتر و ظرفیت پُرکنندگی بیشتر می‌دهند. این مواد همچنین به عنوان سخت کننده برای جلوگیری از تجزیه و پودرشدگی سطحی مورد استفاده قرار می‌گیرند(۱۲).

تعداد زیادی مواد خاص در این زمینه وجود دارد. به منظور حصول بهترین نتایج از این مواد رعایت توصیه‌هایی سازندگان آنها ضروری است. مواد آب بندکننده سطحی معمولاً در صورتی که بر روی وجهی از بتن که در تماس با آب است، اعمال گردد، تأثیر بیشتری دارد. اما غالباً از نظر اقتصادی برای سازه‌های موجود عمل نیست.

نتایج آزمایش‌ها(۸) نشان داده اند که عوامل آب بندکننده سطحی تأثیرات متفاوتی در کاهش نفوذپذیری بتن دارند. ملات‌های پٌرتلند که به طور صحیح اعمال و نگهداری شده‌اند، امولسیون‌های آسفالت، شیوه نفت سنگین محلول در حلال‌های فرار، عایق سازه‌های نوع آکریلیک و پوشش‌های شفاف بزرگ با روغن چوب چینی در زمره مؤثرترین انواع قرار دارند. به طور کلی در معرض عوامل طبیعی بودن باعث کاهش تأثیر عملکردهای سطحی می‌گردد. اساساً نفوذپذیری مطلق با استفاده از لایه‌های اضافی ساخته شده مانند نمدهای پوششی مرغوب و آسفالت داغ یا قیر زغال سنگ می‌تواند حاصل شود. گرچه این روش آب بندی پُرهزینه است ولی عموماً رضایت بخش بوده است.

نفوذپذیری بتن در برابر هوا و گاز

نفوذپذیری بتن در مقابل هوا و گاز(۹) و (۱۱) در انواع مختلف تانک‌ها و مخازن تحت فشار دارای اهمیت است. جریان هوا و بخار آب بستگی به فشار هوا یا بخار، ضخامت بتن، خواص بتن و خواص هوا، گاز یا بخار دارد. بتن ساخته شده با نسبت آب به سیمان پایین، سنگدانه‌های خوب دانه بندی شده با یک افزودنی پوزولانی و عمل آوری صحیح به مدت کافی نسبتاً در مقابل جریان هوا، گازها یا بخار آب نفوذناپذیر خواهد بود. خشک شدن شدید باعث افزایش نفوذپذیری هوا می‌گردد (احتمالاً به علت تشکیل ترک‌های انقباضی) ولی ظاهراً نفوذپذیری بخار افزایش نمی‌یابد. به نظر می‌رسد، رابطه مهمی‌ بین نفوذپذیری هوا و گاز با نفوذپذیری آب در بتن وجود نداشته باشد.

بیشتر بخوانید  6 عامل موثر بر مقاومت بتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap