تجزیه الکتریکی بتن، مقاومت ویژه بتن، مقاومت دی الکتریک بتن

تجزیه و فروپاشی برخی از سازه‌های بتن آرمه ظاهراً ناشی از عمل تجزیه الکتریکی توسط جریان‌های سرگردان از مدارهای قدرت نزدیک سازه بوده است. این عمل برای بتن خیس به مراتب بزرگتر از بتن خشک است. خصوصاً اگر کلرید کلسیم یا سدیم در آب مخلوط وجود داشته باشد. مشاهده شده هنگامی‌که جریان از بتن به سمت کاتد (فولاد) حرکت می‌کند، به علت تمرکز تدریجی قلیایی‌های سدیم و پتاسیم، بتن پیرامون میلگردها سست شده و پیوستگی بتن و آرماتور از بین می‌رود. وقتی فولاد به عنوان آند عمل می‌کند، بر اثر اکسیداسیون و در نتیجه افزایش حجم فولاد، بتن پیرامون آن دچار ترک خوردگی می‌گردد.

افزایش کاربرد قطعات عرضی بتنی که از طریق دو انتهای آنها جریان‌های برق انتقال می‌یابد نیاز به اطلاعات بیشتر در مورد مقاومت ویژه الکتریکی بتن را جدی تر ساخته است. بررسی‌های(۱۱)انجام شده شامل جریان مستقیم و متناوب نشان داده اند که بتن مرطوب اساساً به عنوان یک الکترولیت با مقاومت ویژه ۱۰۴ اهم – سانتی متر رفتار می‌نماید که بدین ترتیب در محدوده نیمه‌هادی‌ها قرار می‌گیرد. بتن خشک شده در کوره دارای مقاومت ویژه cm-Ω۱۱ ۱۰ است و لذا حقیقتاً یک عایق خوب به حساب می‌آید.

مقاومت دی الکتریک بتن خشک شده در کوره با نسبت‌های اختلاط ۱:۲:۴ ساخته شده با سیمان نوع I و نسبت آب به سیمان ۰٫۴۹، آزمایش شده با جریان مستقیم، cm/Kv 15.9 برای شکستن اول و cm/Kv 12.5 برای شکستن سوم گزارش شده است. تحت شرایط مشابه، بتن ساخته شده با سیمان پُرآلومینیم به مقدار جزیی بیشتر و بتن ساخته شده با سیمان نوع II به مقدار جزیی کمتر، مقاومت از خود نشان داده اند. وقتی آزمایش‌ها با جریان متناوب Hz 50 انجام شده، عموماً مقاومت‌هایی به مقدار جزیی کمتر حاصل شده اند. مقاومت دی الکتریک بتن خشک شده در هوا تقریباً مشابه بتن خشک شده در کوره بوده است.

بیشتر بخوانید  خلاصه ای کلی آزمایش‌های مقاومت بتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap