اثر هیدراتاسیون سیمان

تغییرات حجم ناشی از هیدراتاسیون سیمان کا شامل تغییرات ناشی از تغییر رطوبت، دما یا تنش نمی‌گردد، تغییرات حجمی‌ذاتی[۱] نامیده می‌شود. این تغییرات ممکن است شامل انبساط یا انقباض باشد، که منشأ آنها یکی از دو عامل نسبتاً مهم و متضاد است: انبساط ژل جدید در اثر جذب آب منقذی آزاد یا انقباض ژل در اثر تقطیر آن توسط سیمان باقیمانده هیدراته نشده. عموماً انبساط اولیه حاصله طی چند ماه اول از ۰٫۰۰۳ درصد تجاوز نمی‌کند، در حالی که انقباض نهایی حادث شده پس از چندین سال معمولاً از ۰٫۰۱۵درصد فراتر نمی‌رود. این نوع تغییر حجم، به ویژه در داخل بتن حجیم هنگامی‌که تغییر در کل مقدار رطوبت اندک یا هیچ باشد، دارای اهمیت است.

 

نتایج آزمایش‌ها حاکی از این است که تغییرات حجمی‌ذاتی تحت تأثیر عوامل چون ترکیب و ریزی سیمان، مقدار آب مخلوط نسبت‌های اختلاط، شرایط عمل آوری و زمان قرار دارد. واضح است که مقدار تغییر حجم ذاتی با افزایش ریزی سیمان و مقدار سیمان جهت حصول یک روانی مشخص، افزایش کی یابد. به نظر می‌رسد، انقباض نهایی سیمان‌های کم حرارت (نوع IV) قدری بیشتر از سیمان پُرتلند معمولی باشد. بیشترین جمع شدگی ذاتی معمولاً بین ۶۰ تا ۹۰ روز پس از بتن ریزی اتفاق می‌افتد.

اثر تغییرات دما

بتن مقید نشده با بالا رفتن دما منبسط و با پایین آمدن آن منقبض می‌شود. مقدار میانگین ضریب انبساط حرارتی بتن (نرخ بروز تغییر حجم حرارتی) برابر با C◦/۶- ۱۰×۱۰ است، که خوشبختانه نزدیک به مقدار ضریب مربوط به فولاد است. غالباً ضریب انبساط حرارتی بتن نزدیک به میانگین فوق است ولی بسته به پٌرمایگی مخلوط، میزان رطوبت و ضریب انبساط حرارتی سنگدانه‌ها ضریب مربوط بین ۶-۱۰× ۶٫۳ تا تا ۶-۱۰ × ۱۲٫۶ بر درجه سانتی گراد تغییر می‌کند.

ضریب انبساط حرارتی خمیر سیمان سخت شده معمولاً بین ۶-۱۰× ۹ تا ۶-۱۰× ۱۲٫۶ بر درجه سانتی گراد تغییر می‌کند.

ضریب انبساط حرارتی خمیر سیمان سخت شده معمولاً بین ۶-۱۰× ۹ تا ۶-۱۰× ۲۲٫۵ بر درجه سانتی گراد تغییر می‌کند. تمونه‌های خشک شده در کوره و اشباع بر خلأ ضرایب مشابه دارند، ولی نمونه‌های دارای مقدار رطوبت متوسط ظاهراً ضرایب حدود دو برابر را دارا هستند.

انبساط حرارتی بتن به مقدار زیادی تحت تأثیر نوع سنگدانه‌ها است، زیرا اولاً انواع مختلف سنگدانه‌ها خواص حرارتی بسیار متفاوتی دارند و ثانیاً سنگدانه‌ها ۷۰ تا ۸۰ درصد حجم کل بتن را به خود اختصاص می‌دهند. سنگدانه‌های سیلیسی مانند چرت، کوارتزیت و ماسه سنگ ضرایب انبساط حرارتی بین ۶-۱۰× ۸٫۱ تا ۶-۱۰× ۱۱٫۷ بر درجه سانتی گراد دارند، در حالی که ضرایب مربوطه به سنگ آهک خالص، بازالت، گرانیت و گنایس بین ۶-۱۰× ۲٫۲ تا ۶-۱۰× ۸٫۱ بر درجه سانتی گراد تغییر می‌کنند. به علاوه کریستال‌های تک کانی ممکن است در امتداد سه محور مختلف ضرایب متفاوت داشته باشند. مثلاً فلدسپار در جهت سه محور مختلف دارای مقادیر ۱۷٫۵ و ۰٫۹ و ۲ میلیونیم بر درجه سانتی گراد است. مقدار تقریبی ضریب انبساط حرارتی بتن را می‌توان با محاسبه میانگین وزنی ضرایب مربوط به سنگدانه‌ها و خمیر سیمان سخت شده تعیین نمود.

امکان بروز تنش‌های داخلی مهمی‌در اثر تغییرات دما به علت اختلاف بین ضرایب حرارتی خمیر سیمان و سنگدانه‌ها وجود دارد. اهمیت نسبی این عدم سازگاری حرارتی و تأثیر آن بر روی دوام بتن قدری مورد تردید است.

تغییرات حرارت در بتن حجیم از طریق استفاده از سیمان‌های پُرتلند کم حرارت، خنک کردن مصنوعی و سایر روش‌های ویژه تا حد امکان پایین نگاه داشته می‌شود تا از بروز ترک خوردگی در حین سرد شدن بتن از حداکثر دما تا دمای پایدار محیط ممانعت گردد. تغییرات دما در روسازی‌ها نیز مهم است. گرادیان‌های حرارتی متغیر در شب می‌تواند باعث کوتاه شدن سطح فوقانی نسبت به سطح تحتانی، تمایل به بلند شدن انتهاهای دال روی زیر اساس و کاهش قابلیت تحمل بارهای ترافیکی بدون خوردگی دال گردد.

اثر نگهداری مداوم مرطوب

بتن نگهداری شده در شرایط مرطوب پس از جمع شدگی ناشی از گیرش شروع به انبساط می‌کند و تحت شرایط نگهداری پیوسته مرطوب با نرخ کاهشی ادامه می‌یابد. انبساط نهایی معمولاً کمتر از ۰٫۰۲۵ درصد بوده و تغییر اندکی پس از ۱۰ سال نگهداری مرطوب از خود نشان می‌دهد. حداکثر انبساط ناشی از نگهداری مرطوب معمولاً یک چهارم تا یک سوم جمع شدگی ناشی از خشک شدن در هوا است. انبساط حاصله از سیمان نوع I بیشتر از سیمان‌های نوع II، III، IV و V بوده است. جایگزینی سیمان با مواد پوزولانی معمولاً به مقدار جزیی انبساط تحت نگهداری مرطوب مداوم را افزایش می‌دهد. اما مقدار مواد سیمانی به مراتب مهم تر از نوع آن است، زیرا خمیرهای سیمان خالص حدود دو برابر ملات‌های معمولی و ملات‌ها حدود دو برابر بتن معمولی منبسط می‌شوند.

بیشتر بخوانید  9 عاملی که باعث میشود مقاومت بتن تغییر کند چیست؟

اثر خشک شدگی

جمع شدگی ناشی از خشک شدن و جمع شدگی ناشی از کربناتاسیون (در اثر فعل و انفعال بین دی اکسید کرب و اجزای سیمان) توأماً اتفاق می‌افتند. معمولاً این دو نوع جمع شدگی در نتایج گزارش شده از هم جدا نبوده و کل آنها به نام «جمع شدگی ناشی از خشک شدن» خوانده می‌شود. بتن سازه ای ساخته شده با شن و ماسه که دائماً خشک یا تر باشد، فقط مقدار کمی‌جمع شدگی ناشی از کربناتاسیون خواهد داشت، ولی این نوع جمع شدگی در بتن متخلخل خشک شده در هوا با رطوبت نسبی ۵۰% ممکن است به میزان جمع شدگی ناشی از خشک شدن برسد. جمع شدگی ناشی از خشک شدن بتن سخت شده معمولاً در اثر خشک شدن و انقباض ژل سیمان حاصله از هیدراتاسیون سیمان پُرتلند پدید می‌آید و اساساً تحت تأثیر میزان آب واحد بتن می‌باشد. عوامل دیگر مؤثر بر جمع شدگی ناشی از خشک شدن عبارتند از: ترکیبات سیمان، مقدار سیمان، مقدار و کیفیت خمیر، مشخصات و مقدار مواد افزودنی مورد استفاده، ترکیبات معدنی و حداکثر اندازه سنگدانه‌ها، نسبت‌های اختلاط، اندازه و شکل توده بتنی، مقدار و توزیع آرماتورها، شرایط عمل آوری، رطوبت محیط اطراف در حین دوره خشک شدن و طول مدت خشک شدن.

مصالح: نوع سیمان مصرفی بر روی جمع شدگی ناشی از خشک شدن اثر می‌گذارد. به طور کلی سیمان‌های ریزتر، به مقدار جزیی جمع شدگی بیشتر دارند. سه کلسیم آلومینات بیشترین و سه کلسیم سیلیکات کمترین مشارکت را در جمع شدگی ناشی از خشک شدن دارند. گچ تأثیر زیادی بر روی این نوع جمع شدگی داشته و برای یک سیمان معین به نظر می‌رسد مقدار بهینه ای که کمترین جمع شدگی را باعث می‌شود، وجود داشته باشد. ذرات سنگدانه درگیر در خمیر سیمان جمع شدگی ناشی از خشک شدن را محدود می‌نمایند. سنگدانه‌های دارای دانه بندی خوب با حداکثر اندازه زیاد، جمع شدگی را کاهش می‌دهند، زیرا مقادیر آب پایین و خمیر کمتری را نیاز دارند و باعث مهار ترک خوردگی بین ذرات می‌شوند. در شرایط یکسان از لحاظ مقدار سیمان و اسلامپ، جمع شدگی ناشی از خشک شدن بتن با حداکثر اندازه سنگدانه‌ها برابر mm 9.5 معمولاً ۱۰ تا ۲۰ درصد بیشتر از بتن با حداکثر اندازه سنگدانه برابر با mm 19 و از ۲۰ تا ۳۵ درصد بیشتر از بتن با حداکثر اندازه سنگدانه برابر با mm 38 خواهد بود. مقادیر واقعی به متغیرهای زیادی بستگی دارد. مقایسه محدود مقادیر جمع شدگی ناشی از خشک شدن برای سیمان خالص، ملات و بتن که به ترتیب از ۰٫۲۵ تا ۰٫۳، ۰٫۰۶ تا ۰٫۱۲ و ۰٫۰۳ تا ۰٫۰۸ درصد تغییر می‌کنند، گواه تأثیر اندازه سنگدانه‌ها بر روی این نوع جمع شدگی است. سنگدانه‌های با مدول الاستیسیته بالا بافت سطحی زبر و خشن مقاومت بیشتری در مقابل جمع شدگی از از خود نشان می‌دهند. بتن ساخته شده با ماسه سنگ، تخته سنگ، هورن بلند[۲]و پیروکسین[۳]تا حدود دو برابر بتن ساخته شده با گرانیت، کواتز، دولومیت و سنگ آهک امکان انقباض دارند. ماسه‌های کثیف و سنگدانه‌های درشت نشسته که دارای رس آلوده هستند، باعث افزایش جمع شدگی می‌گردند.

جمع شدگی ناشی از خشک شدن بتن سبک می‌تواند نسبتاً زیاد باشد، ولی انتخاب دقیق مصالح و توجه به طرح اختلاط صحیح ممکن است میزان آن را به حد جمع شدگی بتن معمولی برساند. مقادیر جمع شدگی ناشی از خشک شدن بتن سبک سازه ای معمولاً بین ۰٫۰۴ تا ۰٫۱۵ درصد تغییر می‌نماید و احتمالاً برای بتن شامل سنگدانه‌های با جذب زیاد و مقادیر سیمان زیاد به منظور افزایش مقاومت، مشخص تر می‌باشد. محصولات اسفنجی نگهداری مرطوب شده ساخته شده با سیمان خالص به وزن مخصوص بین ۱۶۰ تا ۳۲۰ کیلوگرم بر مترمکعب ممکن است بین ۰٫۳ تا ۰٫۶ درصد، جمع شدگی ناشی از خشک شدن داشته باشند. محصولات اسفنجی نگهداری شده در اتوکلاو که شامل مواد سلیسی ریز باشند، ممکن است وزن مخصوصی برابر با m3/kg640 و جمع شدگی ناشی از خشک شدن بین ۰٫۰۲ تا ۰٫۱ درصد را دارا باشند.

واضح است که مواد افزودنی اثرات متفاوتی بر روی جمع شدگی ناشی از خشک شدن دارند. در مواردی که جمع شدگی دارای اهمیت است، مواد افزودنی باید با دقت و ترجیحاً پس از ارزیابی در شرایط کارگاهی مورد استفاده قرار گیرند. مواد افزودنی که میزان اب واحد بتن را افزایش می‌دهند، باعث افزایش جمع شدگی ناشی از خشک شدن می‌گردند، ولی موادی که میزان آب واحد بتن را کاهش می‌دهند، کاهش جمع شدگی ناشی از خشک شدن را باعث نمی‌شوند. با جایگزینی مواد پوزولانی به جای سیمان مانند پومیسیت یا خاک‌های دیاتمه خام معمولاً جمع شدگی افزایش می‌یابد. ولی جایگزینی سیمان با خاکستر بادی بسیار ریز و کم کربن منجر به جمع شدگی برابر یا اندکی کمتر می‌گردد. ترکیباتی که غالباً به منظور افزایش نرخ کسب مقاومت به کار می‌روند، مانند کلرید کلسیم و تری اتانولامین معمولاً به مقدار قابل ملاحظه جمع شدگی ناشی از خشک شدن را افزایش می‌دهند. هوای عمدی در بتن در محدوده مصرف معمولی تأثیر اندکی بر روی جمع شدگی دارد. آرماتورها جمع شدگی را محدود می‌نمایند ولی از آن جلوگیری نمی‌کنند. جمع شدگی سازه‌های مقید نشده مسلح، در بتن ایجاد کشش و در فولاد ایجاد فشار می‌نمایند. افزایش میزان آرماتورها باعث کاهش انقباض شده ولی تنش کششی در بتن را افزایش می‌دهند. با به کار بردن آرماتورهای کافی، گیرداری حاصله ممکن است به اندازه ای باشد که باعث ترک خوردگی بتن گردد. سازه‌های بتن آرمه با مقادیر معمولی آرماتور، در حدود ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۳ درصد جمع شدگی ناشی از خشک شدن خواهند داشت.

بیشتر بخوانید  3 دلیل اصلی خزش در بتن

نسبت‌های اختلاط: اهمیت کیفیت و کمیت خمیر سیمان در رابطه با جمع شدگی ناشی از خشک شدن از این حقیقت که اگر خمیر سیمان در بتن توسط سنگدانه‌ها محدود و مقید نگردد، ۵ تا ۱۵ برابر بتن جمع شدگی خواهد داشت. آشکار می‌شود. اما مهمترین عامل منفرد مؤثر بر این نوع جمع شدگی در بتن مقدار آب واحد حجم بتن می‌باشد. علت تأثیر اندازه سنگدانه‌ها و دانه بندی آنها، نسبت‌های اختلاط، عیار سیمان، اسلامپ، دمای بتن تازه و سایر عوامل مؤثر بر جمع شدگی ناشی از خشک شدن اساساً از اینجا ناشی می‌شود که این عوامل بر روی مقدار کل آب در واحد حجم بتن تأثیر می‌گذارند. شکل ۹-۱ رابطه بین جمع شدگی، مقدار سیمان، و مقدار آب را ارائه داده و به وضوح نشان می‌دهد که جمع شدگی ناشی از خشک شدن اساساً توسط مقدار آب واحد حجم بتن کنترل می‌شود.

اندازه و شکل: در اعضای بتنی بزرگ تغییرات حجم دیفرانسیلی با بیشترین انقباض ناشی از خشک شدن در نزدیکی و روی سطح اتفاق می‌افتد. به علت تغییرات زیاد رطوبت از مرکز تا سطح، تنش‌های کششی در نزدیکی و روی سطح به وجود می‌آید، در حالی که در داخل تنش‌های فشاری ایجاد می‌شود. در صورتی که تنش‌های کشش خیلی زیاد باشد، ممکن است ترک‌های سطحی ایجاد شود. اما امکان دارد خزش از ترک خوردگی جلوگیری نماید و باعث افزایش طول دائمی‌تارهای تحت کشش و کاهش طول دائمی‌تارهای تحت فشار گردد. نرخ جمع شدگی و مقدار نهایی آن برای یک توده بتنی بزرگ از مقادیر متناظر برای نمونه‌های بتنی کوچک کمتر است، گرچه برای توده بزرگ، پدیده در دوره زمانی طولانی تری ادامه می‌یابد.

رابطه بین جمع شدگی ناشی از خشک شدن و مقادیر سیمان و آب.
رابطه بین جمع شدگی ناشی از خشک شدن و مقادیر سیمان و آب.

دال‌های بتنی سازه ای دارای فقط آرماتور کششی تمایل به اعوجاج[۴]، زیرا بتن نزدیک به سطح فوقانی تحت فشار به دلیل جمع شدن آب در سطح ضمن بتن ریزی و همچنین مقاومت کردن آرماتور موجود در ناحیه کششی در مقابل جمع شدگی، دارای انقباض بیشتری است.

شرایط محیطی: عمل آوری مرطوب بتن ورای آنچه مستلزم کسب مقاومت است، تأثیر اندکی بر روی جمع شدگی ناشی از خشک شدن دارد. عمل آوری تحت بخار با فشار زیاد در دمای حدود C◦۱۷۷ به منظور کاهش جدی جمع شدگی ناشی از خشک شدن در کارگاه‌های تولید بتن پیش ساخته و بلوک مورد استفاده قرار گرفته است.

طول دوره خشک شدن و رطوبت هوای اطراف عوامل مهمی‌بر روی جمع شدگی ناشی از خشک شدن هستند. بررسی نمونه‌های کوچک خمیر سیمان خالص نشان داده است که حداقل تا ۲۰ سال جمع شدگی ناشی از خشک شدن با لگاریتم سن افزایش می‌یابد. جمع شدگی ملات‌ها و بتن‌ها معمولاً به مدت ۳ سال پس از خشک شدن کم است. کاهش رطوبت نسبی هوای پیرامونی باعث افزایش نرخ و مقدار جمع شدگی ناشی از خشک شدن می‌گردد و افزایش جریان هوای نزدیک عضو بتنی افزایش نرخ جمع شدگی را به دنبال دارد. خمیرها، ملات‌ها و بتن‌هایی که تحت شرایط خشک شدن به تعادل رسیده اند، در صورت کاهش رطوبت نسبی پس از خشک شدن، بیشتر منقبض می‌شوند و در صورت افزایش آن منبسط می‌شوند. با پوشش دادن بتن توسط مواد نفوذناپذیر که مانع از دست دادن رطوبت آن می‌شود، جمع شدگی بتن در هوای خشک به مقدار قابل توجهی کٌند می‌شود.

اثر مرکب عوامل نامساعد: بررسی‌های آزمایشگاهی(۳)حاکی از این است که اثر جمع شونده عوامل منفرد که باعث افزایش انقباض می‌شوند، می‌تواند خیلی بزرگ باشد و اثر ترکیبی آنها به جای جمع تأثیر عوامل منفرد به صورت حاصل ضرب آنها بروز می‌نماید. همان گونه که در جدول ۹-۱ مشهود است، با بکارگیری روش‌های اجرایی با مطلوبیت کمتر مانند دمای بتن ریزی C◦۲۷ به جای C◦۱۶، اسلامپ ۱۵ تا ۱۷٫۵ سانتی متر به جای ۷٫۵ تا ۱۰ سانتی متر، حداکثر اندازه سنگدانه‌ها به میزان mm19 به جای mm37.5 و مدت زمان مخلوط کردن و انتظار بسیار طولانی، افزایش جمع شدگی به میزان ۶۴ درصد قابل انتظار است. به علاوه در صورت استفاده از سیمان با مشخصات انقباضی بالا، سنگدانه‌های کثیف با داتاً ضعیف از نظر کیفیت انقباضی و مواد افزودنی افزایش دهنده انقباض، جمع شدگی نهایی می‌تواند در مقایسه با حالتی که بهترین مواد انتخاب شده‌اند، تا پنج برابر افزایش یابد.

بیشتر بخوانید  2 دلیل تغییر حجم در بتن تازه
اثر تجمعی عوامل زیان آور بر جمع شدگی
اثر تجمعی عوامل زیان آور بر جمع شدگی

اثر تر و خشک شدن متناوب

همانگونه که نگهداری بتن در هوای خشک باعث جمع شدگی می‌شود، نگهداری آن در هوای مرطوب یا در آب انبساط را به دنبال خواهد داشت. در صورتی که نگهداری به صورت تر و خشک شدن متناوب در دمای محیط باشد، تورم و انقباض متناوب منجر به جمع شدگی پس ماند یا دائمی‌می‌گردد. این جمع شدگی معمولاً در حین سیکل‌های اولیه افزایش می‌یابد و سپس ثابت می‌گردد. نتیجتاً جمع شدگی پس از سیکل‌های اولیه ممکن است کاملاً برگشت پذیر باشد، هنگامی‌که سیکل‌های تر و خشک شدن با درجه حرارت‌های پایین و بالای متناوب همراه شود، انبساط‌های دائمی‌یا پس ماند که با تعداد سیکل‌ها افزایش می‌یابند، ایجاد می‌گردد. این انبساط‌ها ممکن است کاملاً بزرگ باشد. در یک سری آزمایش‌ها(۴) با ۱۲۰ سیکل شامل ۹ ساعت خشک شدن در کوره در C◦۸۲ و به دنبال آن ۴۸ ساعت غوطه وری در آب در دمای C◦۲۱ و سپس ۱۵ ساعت نگهداری در هوا در دمای C◦۲۱ برای مخلوط‌های بتنی ساخته شده با انواع سیمان‌ها، نسبت‌های آب به سیمان و روش‌های بتن ریزی مختلف، انبساط‌های ۰٫۱ ال ۰٫۲۵ درصد حاصل شده است.

اثر کربناتاسیون

وقتی بتن در معرض هوای دارای دی اکسیدکربن واقع گردد، از نظر وزن زیاد می‌شود و جمع شدگی برگشت ناپذیر ناشی از کربناتاسیون را متحمل می‌شود که ممکن است به بزرگی جمع شدگی ناشی از خشک شدن در هوای C◦۲۱ و ۵۰ درصد رطوبت نسبی از حالت اشباع باشد. ظاهراً تحت شرایط ایده آل کلیه اجزای تشکیل دهنده سیمان در معرض پدیده کربناتاسیون هستند. سرعت و گستردگی کربناتاسیون بستگی به عوامل متعددی از جمله مقدار رطوبت و دانسیته بتن، درجه حرارت، غلظت دی اکسید کربن، زمان اندازه عضو، روش عمل آوری و تواتر خشک شدن و کربناتاسیون دارد. پدیده کربناتاسیون به کُندی پیشرفت می‌کند و معمولاً تحت مقادیر رطوبت نسبی کمتر از ۲۵ درصدیا نزدیک به اشباع جمع شدگی اندکی ایجاد می‌نماید(۵) و تحت رطوبت نسبی حدود ۵۰ درصد بیشترین تأثیر ظهور می‌نماید. محصولات بتنی با تراکم کمتر مانند بلوک‌های ساختمانی ساخته شده با بتن سبک نسبت به محصولات بتنی متراکم استعداد بیشتری برای کربناته شدن دارند. از آنجا که مقادیر جمع شدگی از کربناتاسیون بزرگ بوده و ضمناً برگشت ناپذیر هستند، لذا سعی شده است بلوک‌های ساختمانی بتنی قبل از کار گذاشتن در دیوار کربناته گردند. موفقیت‌های چندی با رفتار پیش کربناته سازی از طریق قرار دادن بلوک در معرض گازهای سوخته داغ پس از عمل آوری حاصل شده است(۶). همچنین نشان داده شده که پیش کربناته سازی امکان بهبود پایداری حجمی‌در مقابل تغییرات بعدی رطوبت را نیز فراهم می‌نماید.

اثر حمله شیمیایی و مکانیکی نامطلوب

انواع زیادی از حملات شیمیایی و مکانیکی کوتاه شدن عمر مفید بتن را سبب می‌شوند. در حالی که مکانیزم تخریب متفاوت است و ممکن است کلملاً پیچیده باشد، معمولاً علامت رفتاری ابتدایی به صورت انبساط می‌باشد. با ادامه مکانیزم عملکرد، انبساط افزایش یافته و به تجزیه و فروپاشی می‌انجامد. برخی از عوامل تخریب رایج و شایع عبارتند از: فاضلاب حاوی مقدار زیاد اسید و یا سولفیت، آب‌های سولفاتی، تجزیه الکتریکی (الکترولیز)، آب دریا، آتش، یخ زدن و آب شدن، هیدراتاسیون آهک یا اکسید منیزیم تکیب نشده یا هر دو، واکنش قلیایی سنگدانه‌ها و فعل و انفعال قلیایی‌های موجود در سیمان با سایر انواع سنگدانه‌ها. از چنین تغییرات حجم نامطلوبی باید در حد امکان از طریق کنترل دقیق مصالح مورد استفاده، طرح اختلاط صحیح، روش‌های اجرایی مطلوب و کنترل شرایط محیطی اجتناب شود. ممانعت از واکنش‌های نامطلوب بسیار مؤثرتر از درمان‌های قابل تردید پس از شروع انبساط است.

 

[۱] – ??? volume changes.

[۲] . Hornblende: ماده ای مرکب از سیلیکات منگنز و آهک که جزو ترکیبات بیشتر سنگ‌ها مثل گرانیت و غیره می‌باشد و دارای رنگ سیاه با قهوه ای تیره است. (مترجم)

[۳] . Pyroxene: ماده معدنی بلوری و سفید با سبز رنگی که قسمت اعظم صخره‌های آتشفشانی را تشکیل می‌دهد. (مترجم)

[۴] – Warping

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap